Vol verwondering en met flink wat afschuw kijk ik naar het nieuwe tv-programma Zorgen van de NPO. Vijf mbo-verpleegkundestudenten worden een jaar lang gevolgd tijdens hun opleiding en stage. En dat gaat er soms heftig aan toe. Het programma geeft een rauw inkijkje in de werkelijkheid, maar maakt het beroep er niet bepaald aantrekkelijker op. 

Ik herken veel in deze studenten – hun onzekerheid, hun strijd, hun dromen. Maar toch is het ook zo anders dan mijn eigen ervaring. Ik weet het nog goed: mijn opleiding tot mbo-verpleegkundige. Ook ik moest naar stageplekken waar ik niet op zat te wachten. Ouderenzorg? Psychiatrie? Absoluut niet mijn eerste keus. Ik wilde naar het ziekenhuis, en niets anders. En toch, als ik wel eens aan het werk ben in het ziekenhuis mis ik die ouderenzorg wel. Een beetje tutten met die mensen, of het feit dat daar gewoon vaker sprake is van een ‘echt voltooid leven’. Meer dan in het ziekenhuis in ieder geval.  

Wat me vooral stoort, is hoe de verpleegkundige wordt neergezet in Zorgen. Het oude stigma wordt opnieuw bevestigd: verpleegkundigen die alleen maar billen wassen en gebitten poetsen. Wat een gemiste kans. Want wie écht weet wat het vak inhoudt, weet dat het zoveel meer is dan dat. Het is nu ook niet mijn bedoeling om het programma zwart te maken, de makers hadden alleen veel meer facetten van de zorg kunnen laten zien.  

Verpleegkundigen zijn regisseurs van zorg. Ze maken het verschil – in het ziekenhuis, de ouderenzorg, de psychiatrie, overal. En laat ik dit ook zeggen: ik heb door de jaren heen fantastische collega’s leren kennen die met hart en ziel in de ouderenzorg of ggz werken. Voor hen is dat dé plek. En misschien komt die plek voor mij ook nog wel. Maar de zorg verlaten? Voorlopig niet. 

Daarom een ode aan alle verpleegkundestudenten. Jullie doen het fantastisch. En als je nu niet op je plek zit – houd vol. De juiste stageplek, de juiste werkplek… die komt. Echt. 

Volg ons op Instagram