UIT&THUIS-verslaggever Eda heeft weer een serie verslonden. Masumiyet Müzesi (Museum van de Onschuld) is een nieuwe Turkse serie op Netflix over een verboden liefde, gebaseerd op een boek van Orhan Pamuk. Grappig feitje: in Istanbul is er een museum met objecten uit het boek, gesticht door de schrijver.

Waardering: 5 sterren

Titel: Masumiyet Müzesi

Aantal afleveringen: 9, van elk ongeveer 45-60 minuten

Taal: Turks

Te zien op: Netflix

Let op: bevat spoilers!

De synopsis van Masumiyet Müzesi triggerde gelijk mijn nieuwsgierigheid. Er stond dat de serie over een man gaat die bereid is de hele wereld te trotseren voor zijn geliefde. Is het liefde of een obsessie, een kwelling of een ongeluk dat de loop van het leven ontspoort; of een groot en onschuldig geluk? Ik kon niet wachten om de serie te zien.

Eenmaal begonnen, kon ik niet stoppen met kijken. Ik was benieuwd naar welke keuzes hoofdpersoon Kemal (Selahattin Pasali – o.a. bekend van Pera Palas’ta gece yarisi) zou maken en welke gevolgen dat weer zou hebben op zijn leven, maar ook op dat van Füsun (Eylül Kandemir), de vrouw op wie Kemal verliefd wordt.

Toevalligheden

Soms ben je genoodzaakt om de last van je familie te dragen, soms maak je onbewust bepaalde keuzes, soms heb je gemiste kansen in het leven en soms zit het leven vol verrassingen en is het een samenloop van omstandigheden en toevalligheden.

De toevalligheid in het leven van Kemal begint met een tas. Kemal en zijn verloofde maken op een avond een wandeling en lopen langs een winkel waar het oog van zijn verloofde valt op een tas. De volgende dag gaat Kemal naar de winkel om de tas voor zijn verloofde te kopen om haar ermee te verrassen. Daar komt hij verkoopster Füsun tegen. Bij de eerste ontmoeting spatten de vonken er gelijk van af. En zo begint het verhaal van Kemal en Füsun.

Ze worden verliefd, maar Kemal blijft bij zijn verloofde en Füsun verdwijnt uit zijn leven. Kemal komt in een leegte terecht en (spoiler!) uiteindelijk verlaat hij zijn verloofde om op zoek te gaan naar Füsun. Zijn zoektocht brengt hem door de verschillende wijken van Istanbul. Tijdens deze zoektocht, begint verschillende spullen van zijn geliefde te verzamelen.

Woede en verdriet

Füsun en Kemal komen weer bij elkaar, maar dan in eerste instantie als twee oude kennissen. Kemal verzamelde dus al eerder spullen van Füsun, om haar altijd bij zich te voelen, maar als ze elkaar dan weer zien, begint hij alles te verzamelen wat Füsun aanraakt. We zien hoe hun verhaal verder loopt. Het einde zal ik niet verklappen, maar wat ik wel kan zeggen is dat ik soms met woede en soms met verdriet heb gekeken naar het liefdesverhaal van Füsun en Kemal.

Ze zijn twee personen die elkaar op het verkeerde moment tegen zijn gekomen. En dat heeft invloed op de rest van hun leven. De pijn die ze allebei jarenlang voelen, is niet uit te leggen. Als Füsun en Kemal elkaar misschien op een ander moment hadden ontmoet, in een ander verhaal, zou hun liefde geen museumvitrine zijn, maar een leven samen.

Wat ik niet zo goed vond, was de make-up van de personages aan het einde van de serie, toen ze al wat ouder waren. Dat hadden ze wel professioneler kunnen aanpakken wat mij betreft. Eerlijk gezegd moest ik er wel om lachen.

Het verhaal wordt vanuit de perspectief van Kemal verteld. En hoe zit het met de perspectief van Füsun? Haar dromen, haar liefde, haar verplichtingen, levensloop en dat ze zich door Kemal niet gehoord en gezien voelt? Wat mij betreft een gemiste kans.

Istanbul in de hoofdrol

De serie neemt je mee naar het mooie Istanbul van de jaren ’70. De Turkse liedjes uit de jaren ’70 die je hoort, geven de serie ook een speciale vibe, zoals het liedje van Neco, Seni bana katsam (de oorspronkelijke Franse versie heet A toi en is van Joe Dassin).

De fictieve wereld uit de roman en serie, is omgetoverd tot een echt museum in Istanbul. Alles wat in de serie voorbijkomt, kun je bewonderen in het museum. Momenteel wordt het museum druk bezocht vanwege de populariteit van de serie in Turkije. Het museum staat nu ook op mijn to do– list!

Al met al wordt liefde in dit verhaal een museum. Het verzamelen van spullen van je geliefde is een vorm van troost. Het laat het menselijke verlangen zien om terug te keren naar de momenten die samen zijn gedeeld en is een poging om de tijd te bevriezen tot een filosofische dimensie.

Er bestaat geen formule voor liefde of het leven. We bestaan met onze emoties, onze eigenaardigheden en onze tekortkomingen. We leren door te leven en soms door te lijden. Ik hoop voor iedereen dat alle ontmoetingen op de juiste momenten plaatsvinden en dat de toevallige ontmoetingen met de juiste mensen zijn. Ik hoop dat niemand ooit gaat zeggen: ‘Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum, it was the happiest moment of my life, though I didn’t know it‘.

Tekst: Eda Goksu
Beeld: Demian Janssen

Volg ons op Instagram