Hallooooooo, kennen jullie me nog? Ik heb denk ik wel even iets uit te leggen. Het laatste wat jullie van mij hoorden, was dat ik compleet aan het stressen was richting de deadline van 16 januari voor mijn afstudeerproject. Nou… ik kan nu eerlijk zeggen: die heb ik toen niet gehaald.

In alle eerlijkheid liep het hele traject daarvoor al niet echt lekker. Het was vanaf het begin een beetje hobbelig, maar het ging pas echt mis toen ik twee dagen voor de deadline ineens in blinde paniek raakte en besloot mijn hele verslag opnieuw te beginnen. Niet per se mijn beste idee.

Ik heb vervolgens twee dagen doorgehaald, bijna niet geslapen en nauwelijks gegeten, en uiteindelijk een chaotisch en vrij karig verslag ingeleverd. En hoe erg de mensen om me heen me ook probeerden gerust te stellen, dat het wel goed zou komen, zei mijn onderbuikgevoel eigenlijk al genoeg: dit gaat het niet worden.

Een paar dagen later kreeg ik dat ook bevestigd. En ik ga niet liegen, daar zijn best wat tranen bij komen kijken. Het besef dat ik daarmee ook meteen mijn enige herkansing had gebruikt, maakte het er mentaal niet bepaald lichter op.
Dus door naar de volgende stap. Een nieuwe begeleider, een nieuw plan en beginnen aan mijn herkansing van acht weken. Klinkt heel daadkrachtig, maar in werkelijkheid vond ik het in het begin vooral heel lastig om weer motivatie te vinden.

Eerst dacht ik dat ik gewoon moe was of er geen zin in had, maar later besefte ik dat er eigenlijk iets anders onder zat: angst. Wat als ik het weer niet haal?
Wat als het nog steeds niet goed genoeg is? Die gedachten maakten me zo onzeker dat ik maar moeilijk op gang kwam. En hoe langer dat duurde, hoe meer stress ik kreeg, waardoor beginnen alleen maar moeilijker werd. Zo zat ik dus mooi vast in een vicieuze cirkel.

Maar goed, ergens in die acht weken is er toch een knop omgegaan. Stap voor stap kwam ik weer op gang en uiteindelijk kan ik nu met trots zeggen dat ik mijn doel heb behaald. Afgelopen zondag heb ik mijn nieuwe rapport ingeleverd en dat is gelukkig goedgekeurd. Volgende week mag ik dus presenteren.

En eerlijk, ik ben zo opgelucht dat mijn rapport erdoorheen is. De constante misselijkheid en spanning zijn al een stuk minder, maar nog niet helemaal weg. Ik denk dat dat pas komt als ik echt helemaal klaar ben.

Misschien is dat ook wel de reden dat ik hier niet eerder over heb geschreven. Ik wist gewoon niet zo goed wat ik moest zeggen terwijl ik er nog middenin zat. Maar goed, dit is dus hoe het is gegaan en hopelijk heeft iemand er iets aan.

Want nee, het komt niet altijd vanzelf goed. En nee, het is ook niet vanzelfsprekend dat alles lukt. Maar als je nu in die spanning zit, voor een project, een tentamen of een deadline, weet dan dat het soms juist helpt om even tegen jezelf in te gaan. Om iets te doen wat totaal verkeerd voelt, zoals een dag niks doen, een serie kijken of gewoon een wandeling maken. Het voelt alsof je daar geen tijd voor hebt, maar soms is dat precies wat je nodig hebt om weer energie te krijgen en door te kunnen.

Meer wijsheden heb ik op dit moment nog niet voor jullie. Maar ik spreek jullie de volgende keer, met of zonder diploma. Oké, 100 procent met. #manifesteren

Volg ons op Instagram