Het schooljaar dendert kabam kabam kabam als een razendsnelle intercity langs station Rochussenstraat: eerst een ver weg gebrom, dan een keihard metalen razen en daarna alleen nog wind en stilte.  

Tijdens dat razen zie ik ook wat er allemaal gebeurd is. Studenten die in september nieuwsgierig en zoekend binnenkwamen, verdedigen nu zelfverzekerd hun professionele ontwikkeling. Diezelfde studenten, die in de eerste weken vooral wilden weten ‘of dit goed is zo’, beargumenteren nu waarom ze de keuze hebben gemaakt voor zus artikel of voor zo methodiek en laten daarmee zien hoe ze hun praktijk hebben vernieuwd en verbeterd.

Er is gelachen, gevloekt, gemopperd en toen alles eindelijk klaar was, diep gezucht. Studenten zeggen tegen het einde van het schooljaar dat ze ‘Er echt helemaal klaar mee zijn’, terwijl ik denk dat ze eigenlijk bedoelen: ‘Ik ben moe en ik hoop dat je ziet hoe hard ik heb gewerkt.’

En vaak zie ik dat. Ook als de literatuurlijst er soms uitziet als een omgevallen letterbak. Of als de STARRT-reflectie begint met ‘Ik heb veel geleerd want’ en daarna nog pagina’s doorgaat met ‘en toen en toen en toen…’. Want tussen al die leeruitkomsten, competenties en criteria door gebeurt iets moois: iemand is bezig een hbo-professional te worden, met een eigen stijl en eigen twijfels. Dan lees ik ineens het portfolio waarvan ik denk: hee ja, dáár gebeurt het: hallo bachelor verpleegkundige!

Maar goed, het moet ook wel allemaal nagekeken worden. Assessments worden gehouden (jaja dat doen we bij de flexibele deeltijd verpleegkunde al jaren, om ChatGPT maken we ons daarom niet zo druk). Beoordelingsformulieren met uitgebreide verantwoording (een vinkje volstaat echt niet bij leeruitkomsten!) moeten worden ingevuld en geüpload, Osiris gevuld met cijfers.

Ik: ‘Die laatste onderwijsvrije weken, daar kan ik echt zó veel in doen!’ Dan knipper ik met mijn ogen en is het ineens zomervakantie en vliegen de eerste out-of-offices alweer in het rond; poef, weg die twee weken; het einde van het schooljaar is een Bermudadriehoek.

Onderwijs gaat soms tergend traag en tegelijkertijd belachelijk snel. Ik zie studenten op hun eigen tempo stuntelen, groeien, struikelen, bloeien en vervolgens stevig rechtop staan. Ik zie collega’s doorgaan terwijl ze eigenlijk opperdepop zijn. En er is altijd weer iemand die zegt: ‘Zullen we dit volgend jaar iets slimmer aanpakken?’ En ik dan, tegen beter weten in: ‘Ja, dat gaan we doen!’

Maar nu nog even niet. Eerst de trein helemaal voorbij laten denderen. De laatste mails en chats beantwoorden. De laatste assessments afronden. De laatste Teamsmeeting uitzitten en hardop zuchten. Ik klaag niet hoor, want die vijf weken vakantie lonken inmiddels al flink.

Ergens in juli is er echte stilte, geen intercity te zien of te horen. Mijn ticket voor de trein van 2026-2027 is alweer geboekt. Maar die rijdt natuurlijk nog láng niet binnen. Toch?!

Fijne zomer allemaal!

Volg ons op Instagram