Laatste keren zouden memorabel moeten zijn, maar dat is het vaak allesbehalve. De laatste schooldag voor de zomervakantie, de laatste vakantiedag voor school. Maar ook nabije plotselinge sterfgevallen. Dat waren de eerste keren dat ik in aanraking kwam met verwachtingsmanagement.

Omdat ik een empathische Vissen ben met een vleugje HSP (Hoogsensitief Persoon, red.) maar ook gewoon een neuroot huilde ik als kind alleen al bij het idee van laatste keren. Iemand die afscheid nam van school, die zou ik nooit meer terugzien. Alles kwam op dat afscheid aan. De obsessie die ik kreeg met de laatste keer de juiste maken. Ik kende iemand die wel eens drie keer afscheid had genomen van zijn werk. Elke keer keerde hij terug om weer aan de slag te gaan, en als hij dan weer besloot weg te gaan durfden zijn collega’s het niet aan om niks te doen. Ze moesten per slot van rekening goed uit elkaar.

Ook begrafenissen hebben er een handje van zo memorabel mogelijk te moeten zijn. Ik zal misschien bij een kleine minderheid horen die begrafenissen afgrijselijk vindt in plaats van een mooie herdenkplek. Ik heb nooit begrepen waarom we ineens allemaal op een plek die we niet kennen in een te dure zaal met te dure bespoten bloemen van te dure vieze koffie moeten drinken omdat dat ‘moet’, pas dan hebben we echt herinneringen gedeeld en afscheid genomen.

Afscheid nemen gebeurt niet in een aula, het gebeurt in je woonkamer. In de dagelijkse dingen, in wanneer je iemand normaal gesproken zou bellen met een vraag, zou bezoeken met een mooie bos bloemen, wanneer je iemand ruikt, wanneer iemand ineens je gedachten binnenstormt met nog zoveel dingen te doen en te zeggen.

Aangezien school nogal een ding is in mijn leven heb ik ook van veel studenten en docenten afscheid genomen. Vaak op een nogal stuntelige en rommelige manier, niet wetende of iemand een handdruk of knuffel wil, in hoeverre het nodig is om überhaupt onze geschiedenis opnieuw door te spreken tot het eindigt in een ‘het ga je goed!’. Ook die momenten zijn vaak onbevredigend.

Ik kwam er dus al vrij vroeg achter dat het perfecte afscheid niet bestaat. Er zal altijd zoiets als onvolmaaktheid zijn dat nog eens als extra kers op de taart je een schuldgevoel kan geven. Ik vind het onzin en heb besloten dat laatste keren leuk gemaakt kunnen worden, met slingers en wat grapjes, maar meer is het ook niet. Afscheid nemen is soms een verlossing en soms een door het lot opgelegde keuze. Zoals in de rouwadvertentie van Wim T. Schippers stond toen hij overleed: ‘Dood. Niks aan te doen’.

Afscheid nemen is eigenlijk nooit leuk omdat je altijd weer nieuw zal zijn op de volgende plek. Niks aan te doen.

Dit was Donna’s laatste blog voor Profielen. Lees al haar blogs hier.

Volg ons op Instagram