Ik stond in de collegezaal met een glas prosecco dat ik amper aanraakte, want het was weer tijd voor de jaarlijkse diploma-uitreiking. Een feestelijke avond, maar ook altijd met een schaduwrandje.

Sommige studenten ken ik van haver tot gort. Projectgroepen, huilbuien op de gang, dat ene geniale idee dat ik tijdens een brainstorm niet had durven verwachten. Een band die ontstaat, omdat je er bent. Op goede én slechte dagen of omdat je luistert, vraagt, soms pusht, vaak spiegelt. Vier jaar lang en dan staan ze daar ineens in een nette jas met een envelop.

Andere studenten zie ik één semester. Of gewoon tijdens één vak, twee uur per week. En dan vraag je je soms af: heeft dit iets gedaan? Heb ik hier iets betekend, of stond ik eigenlijk gewoon een uurtje tekst te produceren voor mensen die ondertussen hun telefoon checken?

Tot er iemand op je afkomt. ‘Weet u zeker dat u geen coach wilt worden? Ik heb zóveel aan onze gesprekken gehad.’ Of een ouder die je hand pakt en zegt: ‘Nu heb ik eindelijk een gezicht bij al die verhalen thuis’.

Eerlijk gezegd weet ik nooit goed wat ik dan moet zeggen. Ik mompel iets over dat het mij ook wat heeft gegeven, en dan staan we allebei een beetje ongemakkelijk te knikken.

Want dit werk is ook gewoon: telefoons uit handen trekken. Je koffie koud laten worden. Je geduld bij elkaar rapen terwijl iemand voor de derde keer vraagt wanneer de deadline is, terwijl die deadline op Brightspace staat, op de mail staat en ook op het bord heeft gestaan. Geen podium. Geen verheerlijking.

Daarnaast zijn er ook de studenten die stilletjes hun diploma aannemen en weglopen. Geen groet, geen blik. En soms denk ik: had ik dat een beetje verwacht? En dan: maakt dat eigenlijk iets uit? Gek genoeg niet.

Dat is voor mij óók oké, want uiteindelijk draait het om verbinden en loslaten. In die volgorde, dat is onderdeel van mijn werk. Ik verwelkom studenten met open armen en na vier jaar zwaai ik ze weer uit.

En misschien is dat wel het eerlijkste aan dit vak. Je doet je best, je weet nooit precies wat blijft hangen, en je hoopt maar dat het genoeg was. Het is óók: loslaten wat je hebt opgebouwd. Elke student die je iets van jezelf gaf, en die daarna de wereld in stapt. Laten we elkaar in de ogen kijken eerlijk zijn: in een wereld waar alles sneller, efficiënter en data-driven moet… Is de échte impact vaak nog steeds mens tot mens, en dát, dát is waarom ik dit werk doe.

Mooi besef van de avond vond ik wel, terwijl de prosecco warm wordt en iemand vraagt of we nog even voor een foto gaan staan.

Volg ons op Instagram