Sinds dit jaar schrijf ik de liedjes en muziek voor de producties van Jeugdtheaterschool Papendrecht. Ik kan het bij de uitoefening van deze zeer geliefde hobby niet laten om te willen aanzetten tot reflecteren, ontwikkelen en leren.

Het begon toen ik op een reünie van het veertigjarige Jeugdtheater Hofplein schrijver, regisseur en docent Sylvia Lavos na vele jaren weer zag en sprak. Als speler zat ze bijna dertig jaar geleden in een productie die ik toen regisseerde. Ook toen maakte ik voor mijn eigen producties altijd al muziek. Toen dat onderwerp eenmaal aangesneden was, volgde een uitnodiging en toezegging vlot. Voor de productie gebaseerd op het verhaal van Pinokkio die afgelopen zomer speelde, maakte ik acht liedjes en een aantal soundscapes.

De synergie die we met zijn drieën hebben (schrijver en regisseur) is geweldig. We deinzen er niet voor terug om actuele thema’s aan te snijden en om een diep gevoelde boodschap mee te willen geven aan zowel de spelers als het publiek. Geëngageerd jeugdtheater!

De bewerking van Pinokkio had als belangrijkste thema dat je van fouten kan en mag leren, en dat je ze dus vooral moet maken. Het eindlied heet Foutenmakenmoed. Op het idee gebracht voor dat unieke woord door Remko van der Drift: de geestelijk vader voor het Instituut voor Faalkunde en auteur van meerdere geweldige boeken hierover.

Het refrein van het liedje dat een ware oorwurm bleek, gaat als volgt:

‘Leren vraagt om Foutenmakenmoed,
Vertrouw maar op jezelf, met alles wat je doet!
Leren vraagt om Foutenmakenmoed.
Leef vanuit je hart, het komt altijd goed.’

Gedurende het repetitieproces en het instuderen van de liedjes, voel ik me soms een sentimentele oude gek. Meermaals met brok in de keel of waterige ogen zie ik 28 jonge mensen van 13 tot begin 20 precies dat voortdurend doen. Met elkaar, in hun dagelijkse leven dat ze meenemen de repetitieruimte in en in het repetitieproces waarin ze ook dikwijls geconfronteerd worden met hun eigen worstelingen, onderzoek, schaamte en angsten. Wat raken ze me stuk voor stuk. En wat blijkt mijn hart veel kamertjes te hebben.

Het blijkt wederzijds, dat raken. Want op allerlei lieve en soms onbeholpen manieren, maken ze kenbaar dat ook zij zelf geraakt worden door ons, de makers. Dat we woorden en vorm geven aan wat hen bezighoudt en raakt. En ook het publiek ervaart die herkenning.

Momenteel leggen we de laatste hand aan een moderne bewerking van Belle & het Beest voor het nieuwe seizoen. Over de invloed van social media op ons zelf- en mensbeeld en wat schoonheid nu eigenlijk is. Terzijde komen ook boerenprotesten en de asiel- en wolvenproblematiek voorbij. Er zijn inmiddels zeven nieuwe liedjes af. En ja, tjokvol knipogen, verwijzingen naar de actualiteit, hier en daar een filosofische overweging en helpende inzichten.

Raken en geraakt worden. Het maakt me zielsgelukkig.

Volg ons op Instagram