Doorzetten is winnen. Sollicitatie een, twee en drie dienden zich aan . Het werden weken vol gesprekken, treinreizen en fietstochten. Nee, ik heb geen auto. De sollicitatie voor de baan die mij het meest begeerlijk leek, was op de dag dat ik een grote blauwe envelop ontving met daarin de dwingende vraag of ik een x bedrag van veel te veel cijfers wilde overmaken. Het was ook de dag na de dag dat mijn liefde enigszins voorzichtig vertelde van een ander.
Het kon twee dingen betekenen: de duivel schijt op een hoop, of de duivel schijt op een hoop om ervoor te zorgen dat je er sterker uitkomt. Ik koos in mijn voordeel. Ik koos het laatste.

Met een geleende zwarte wollen jurk en prima geföhnde haren ging ik met portfolio richting afspraak. Belastingbrief en verloren liefde in mijn achterzak. Rode ogen en grauwe huid zorgvuldig gecamoufleerd, voor een sollicitatie als design assistent voor een zeer esthetisch kinderkledingmerk. Op het moment dat ik de hoofdontwerpster ontmoette, nadat ik het pand was binnengestapt, nadat een onaardige Amsterdamse thee voor mij had gezet, brak het angstzweet me uit.

Het eerste dat ze me vroeg was waarom ik ontwerper wilde worden. ‘Ja uh…’ Maar dat zei ik niet. Ik had een A4 volgeschreven met eventuele antwoorden op eventuele vragen. En deze zat erbij. Ik somde mijn antwoord op, zonder dat het leek alsof ik dit had ingestudeerd.

Ze vertelde over zichzelf en het kinderkledingmerk terwijl ze ongeïnteresseerd mijn werk wegschoof. Door haar ogen zag ik mijn foto’s en tekeningen veranderen in knutselstukken. ‘Ik wil je geen hoop geven, je behoort niet tot de beste van de geselecteerde kandidaten.’ Ze pakte mijn cv nogmaals en was stil. Ze legde het weg. Pakte het weer. Legde het weg. Keek naar mijn uitgestalde werk en vroeg: ‘Wat is je talent? Of ben je van alles een beetje…?’ ‘Ja uh…’ Deze vraag stond niet op mijn lijst van eventuele vragen. Van alles een beetje…?

Marjolein Stormezand