Ik schrijf deze column met dorst . Of eigenlijk met trek in bier. Dat komt door die naam: Halbe. Want hoewel die bij de meeste mensen vooral weerstand oproept, loopt bij mij het water in de mond. Laat me dat laatste uitleggen, dan kom ik daarna terug op de weerstand van anderen. In het Duits is een 'Halbe' een halve liter bier en daar denk ik dus steeds aan – zeker met mooi lenteweer – als onze staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) ter sprake komt.

Er zijn niet veel politici die deze uitwerking op mij hebben. Er zijn er wél veel die weerstand opwekken, maar momenteel spant Halbe de kroon. Net zoals al zijn voorgangers eigenlijk. Ik heb trouwens echt even moeten googlen wie ook al weer de huidige minister van OCW is.

Zolang als ik me kan herinneren, liggen de ministers en/of staatssecretarissen van Onderwijs onder vuur. In den beginne was er namelijk helemaal geen studiefinanciering. Dat moest veranderen. Toen die er wel kwam, en het collegegeld daardoor omhoog ging, was 't ook niet goed. Bovendien was de thuiswonendenbeurs 'slechts een fooi' en de uitwonendenbeurs 'helemaal belachelijk laag'. Toen de OV-kaart werd ingevoerd ging men de straat op, want die maakte de beurzen nog lager. Recentelijk was de wijziging naar de ba(chelor)ma(ster)-structuur op hogescholen reden tot ontevredenheid en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De basisvorming of de profielen in het middelbaar onderwijs, bijvoorbeeld. Geen enkele maatregel is volgens mij ooit positief ontvangen.

Het is een beetje als met het weer; de herfst is te nat, de winter te koud maar de Elfstedentocht is alweer jaren geleden, de lente laat te lang op zich wachten en in de zomer is het wel érg warm.
Halbe moet zich gerealiseerd hebben dat hij het, vanuit historisch perspectief, eigenlijk nooit goed kan doen. Dus dan maar echt rigoureus, moet hij haast wel gedacht hebben. En hoewel zijn langstudeerdersboete (mijn inzending voor Woord van het Jaar 2011) nog niet eens tot wet gepromoveerd is, nemen hogescholen, instituten en opleidingen al wel maatregelen. Compensatieregelen, die eigenlijk sowieso niet uit te leggen waren, worden afgeschaft. Kwalitatieve BSA-regelingen (waarom hadden we die eigenlijk?) verdwijnen. En de propedeuse wordt dus eindelijk écht selecterend. Kortom, de lat gaat omhoog! Maar hadden we dat zelf niet eerder kunnen (of moeten) bedenken?!