Met z’n tienen maakten Roderick en zijn (vrienden van) vrienden een hike, ofwel wandeling, naar de watervallen. Het springen van watervallen, soms wel zo’n twintig meter hoog, was al enerverend maar de omstandigheden waren dat nog veel meer, vertelt Roderick in zijn verslag. ‘We werden het zat, we hadden geen eten meer, geen bereik, werden moe en het ging pijn doen’, schrijft hij over het moment dat de hike er nog allesbehalve opzit.

Oneindige rivier
‘Er stond een bordje: vijf uur lopen via de oneindige rivier en drie uur via het bos naar een voor ons onbekende startlocatie. We kozen om door de oneindige rivier te lopen. Er kwam inderdaad geen einde aan. Gelukkig konden we het water van de waterval drinken. Dat was nog iets. Maar Karin kon niet meer volle bak lopen, ze was kapot. Het tempo zat er daardoor niet echt in, maar we wachtten braaf op elkaar. De natuur was schitterend, echt fantastisch maar genieten kon ik er al niet meer van, want het schoot niet op en we wisten niet zeker of we goed zaten.’

‘Ik kon wel janken’
Roderick en de anderen, ’s avond eindelijk terug op de startlocatie, maakte zich gedurende het tweede deel van de dag nog het meest zorgen om drie vriendinnen. Zij hadden een kortere route genomen met lagere watervallen. ‘Rond 21.00 kregen we het verlossende telefoontje dat de dames op Apple Creek waren aangekomen. Wat een opluchting, ik kon wel janken!’
We waren slecht voorbereid, moet Roderick na afloop toegeven. ‘We hadden het feestje van de dag ervoor in de benen, nauwelijks gegeten in de ochtend, nauwelijks eten mee voor onderweg, één telefoon mee, geen gids en geen kaart.’

’s Avonds een braai
Doordeweeks loopt Roderick (vierdejaars student logistiek en economie aan de HR) overigens ‘gewoon’ stage bij Mondi Group/Versapak in Paarl bij Kaapstad. Met ’s avonds af en toe een braai, Zuid-Afrikaans voor barbecue. Zijn belevenissen zijn te volgen op de site Waarbenjij.nu.

JvN

Op de foto is Roderick te zien op een meer ontspannen moment van zijn stage.