‘Hallo vanuit het altijd zonnige Santa Cruz de la Sierra. Inmiddels zijn we een week verder en ben ik anderhalve week in Bolivia. Ik heb het idee hier al veel langer te zijn en de tijd vliegt dan ook echt voorbij. Afgelopen maandag zijn Nadine en ik begonnen met onze eerste stagedag bij CADEX. De collega's hier zijn allemaal onwijs vriendelijk en behulpzaam, ze staan echt altijd voor je klaar. Nadine krijgt een mooi bureautje op de kamer van Gisela en Alejandro en ik ga integreren op het 'debiteuren-crediteuren' kantoortje van Rafael, Luigo en David. Ten eerste vind ik het onwijs leuk om tussen de echte Boliviaanse collega’s te werken, ten tweede is het natuurlijk heel goed voor ons Spaans, en ten derde… is het heel goed voor ons Spaans en is het natuurlijk heel leuk om tussen de echte Boliviaanse collega's te zitten! De stagedagen zijn van 8.00 tot 18.00 uur, dat was wel even wennen maar je komt vanzelf in het ritme.

Club Voodoo
Naast de stage heb ik natuurlijk weer a lot of andere dingen meegemaakt. Zo hebben we al uitgebreid mogen proeven aan het nachtleven van Santa Cruz, ook niet geheel onbelangrijk in deze bittere tijden. Om de Boliviaanse economie maar een beetje uit de crisis te helpen zijn we dinsdag, woensdag, vrijdag en zaterdag de hort op geweest. Mister President Evo Morales mag me dankbaar zijn, mijn boekhouder was iets minder blij. Dinsdag zijn we naar club Voodoo geweest nadat we eerst wat hadden gedronken bij wat vrienden hier. Heel leuk tentje dat Voodoo… 

Mijn eerste Boliviaanse optreden
Woensdag nam Bas, mijn Nederlandse stagebegeleider hier, ons mee naar de Irish Pub, Shamrock. Wat ik toen nog niet wist is dat dit echt één van de meest legendarische avonden uit mijn leven ging worden. Bas had me van te voren verteld dat daar iedere woensdag een te gek live-bandje speelt met een onwijs goeie gitarist. Laat maar komen, dacht ik. Na twee setjes van de band gehoord te hebben, en een paar woordjes gebrekkig Spaans/Engels met de gitarist te hebben gewisseld moest ik het podium op en maakte de drummer zijn kruk vrij. We begonnen met het nummer Zombi van Cranberries gevolgd door Sweet Child O Mine van Guns & Roses, wie kent 'm niet. Na deze twee nummers liep ik weer terug naar mijn biertje en kreeg ik van alle kanten complimenten en werden er de nodige handjes geschud. Mijn eerste Boliviaanse optreden is dus een feit, niet gek voor de eerste week dacht ik zo!

Bob Ross
Afgelopen vrijdagavond ben ik naar de plaatselijke kapper geweest! Een avontuur op zich. Gelukkig ging collega Luigo van CADEX mee om het nodige te tolken. Misschien maar goed ook, anders liep ik er nu waarschijnlijk bij als Bob Ross. Gelukkig wist de beste man wel raad met z'n schaar, mijn haartjes zitten dus weer picobello! De grap van dit alles is dat een knipbeurtje bij deze vriendelijke latino maar 30 Bs kostte, ofwel zo'n 3,50. Ook bij dit soort dingen vind ik het weer mooi om te zien dat een Luigo weer alle tijd neemt om met je mee te gaan en te zorgen dat alles goed gaat enzo.

Furnetje in de hand
Na het avontuur bij de kapper begon de avond in Duda, een onwijs leuk tentje waar ze, niet geheel onbelangrijk, goeie muziek draaien, maar dat doen ze hier eigenlijk overal. In Duda hebben we voor het eerste echt kennis gemaakt met Furnet, een onwijs populair drankje dat vooral wordt gedronken met cola. Erna  zijn we nog bij een paar andere tentjes geweest waar ik de naam even niet meer van weet. Twee hiervan waren in een soort openlucht binnenplaats met uitzicht op een heldere lucht vol sterren. In combinatie met een goed stukkie muziek een lekker Furnetje in de hand is ook dit niet echt een nare situatie…

Sportschool bij Swiebertje
Zaterdag hebben Nadine en ik bij de plaatselijke sportschool geïnformeerd hoe wij zo snel mogelijk de nodige kilootjes er weer af kunnen trainen. Het mooie was dat zo'n meisje achter de balie natuurlijk geen woord Engels spreekt en wij 3 woordjes Spaans. Met hulp van onze grote vriend Google Translate en de nodige handgebaren zijn we het één en ander te weten gekomen.Of we daar ook gaan sporten, moeten we nog ff beslissen. De route er naartoe is eigenlijk te kort voor de taxi, maar het kruispunt wat je over moet steken is ideaal voor suïcidale mensen en tevens het eigendom van Swiebertje & co.

Morgen begint de tweede week stage, dus ik ga weer lekker onder de spreekwoordelijke wol kruipen. Niet echt natuurlijk aangezien het hier nog steeds zo’n 30 graden is op moment van schrijven, vervelend…

Hasta la pasta!

x Boon.

Dit is een verkorte versie van een blog die Steven schrijft op waarbenjij.nu