Een nieuwe dag in Rwanda! Wakker worden met een uitzicht waar je u tegen zegt en een temperatuur van 30 graden: het moest wel een mooie dag worden!

Papaja tegen heug en meug
We zouden om 10.00 uur opgehaald worden om naar het Genocide Memorial te gaan. Chris en ik slapen samen op een kamer, maar hadden niet de behoefte om uit te slapen. Dus om een uurtje of 8 ging de wekker en zijn we gauw gaan ontbijten onder in het hotel. Het ontbijt is echt prima! Wel zijn er hier rare gewoonten als groentensoep, bonen, aardappels etc. Gelukkig konden we ook een broodje jam en wat yoghurt krijgen. Daarnaast lag er ook heerlijk fruit en daar namen we dan ook wat van mee. Watermeloen, ananas, gewone meloen… dachten we. Het bleek papaja te zijn en behoorlijk raar van smaak en substantie. Tegen heug en meug hebben we het op. Daarna gaan wandelen om alvast een beetje Afrika op te snuiven. Letterlijk trouwens, want de geur hier is echt wel anders dan in Nederland. Bovendien hebben de auto’s hier volgens mij geen roetfilter wat resulteert in zwarte pluimen achter de auto’s die behoorlijk stinken.

Vrij omdat de president gaat speechen
De trip met de auto alleen al was een belevenis. Je ziet zoveel ‘moois’ en interessants dat je echt BLIJFT kijken. Wij blanken zijn een attractie op zich. We worden aan de ene kant raar aangekeken maar aan de andere kant willen ze alleen maar zwaaien en lachen! Aangekomen bij het Genocide Memorial bleek het dicht te zijn. In principe was het wel open, maar de president zou die dag waarschijnlijk langskomen. Wij mochten dus echt niet naar binnen. Even goed om te zeggen: de president die een aantal weken gekozen is heeft hier nogal wat ophef veroorzaakt. De meningen zijn ongeveer 50-50 qua voors en tegens. Toch is het hier best rustig. Om de 100 meter staat wel een soldaat of agent met een enorm geweer. Klinkt raar, maar toch voelt het veilig, maar ook een beetje vreemd. Daarnaast is morgen een nationale vrije ‘holiday’ afgegeven, want de president gaat een speech geven. Niemand durft te raden wat de president te vertellen heeft, maar het is wel spannend.

Mam, wees niet bang!
Dat is ook de reden dat ons programma behoorlijk door elkaar gehusseld is. Morgen zullen we voor twee nachten vertrekken naar Gisenyi, maar dat mag pas na de middag. Helaas zijn de andere activiteiten bijna allemaal gecancelled. Wij denken dat het land hier op z’n kop ligt morgen; maar maak je geen zorgen: ik bedoel alleen maar dat iedereen aan een beeldbuis gekluisterd zal zijn en voor de rest weinig uitvoert! Daarnaast zullen we het wel zien wat er gebeurt (mam, wees niet bang! 😉 )

Handbal
Daarna hadden we wel drie uur over, dus die moesten nuttig worden besteed. Onze chauffeur Fred, van Right To Play, heeft ons een sight-seeing door Kigali gegeven en dit gaf wel een goed beeld van Rwanda. Veel verschillen binnen de stad, maar toch echt Afrika! Er was een kerkdienst aan de gang en ik wilde er graag even kijken, maar het werd ons toch afgeraden. Fred heeft ons naar een ‘Youth Center’ gebracht waar gesport werd. Dit gaf ons de mogelijkheid om wat dichter bij de bevolking te komen. We werden uitgenodigd om met de jonge mannen (ik gok een jaar of 18-20) een potje mee te handballen. Ze waren aan het trainen maar hadden op dat moment te weinig spelers om een partijtje te spelen. Onder het spelen door heeft een van de jongens mij uitgelegd dat zij het handballen heel serieus nemen. Zij spelen wedstrijden en trainen 2 à 3x in de week. Deze jongens zijn een voorbeeld voor de jongere kinderen. Via sport willen zij laten zien dat ze een doel in hun leven hebben!

Mooi mannetje Innocent
Ook hebben we veel kinderen ontmoet. Vaak zijn ze in het begin een beetje schuchter of wantrouwend, maar daarna beginnen ze te vragen en handjes te schudden. Op dit Youth Center merkte je meteen dat meisjes niet meededen. Het was dan ook een uitdaging om met hen te gaan voetballen. Verschillende jongetjes sloten zich aan en deden vrolijk mee. Daar ontmoette ik ook de volgende nieuwe president van Rwanda; althans, dat denkt hij zelf. Het mannetje heette Innocent en zijn favoriete vak was wiskunde. Een mooi kereltje dat wonderbaarlijk goed Engels sprak!
Afscheid nemen van die kindertjes is raar, want binnen een paar minuten voel je toch een band. Ze springen bij je op schoot en willen graag knuffelen. Het is mooi om te zien hoe graag ze dichtbij je komen zitten; werkelijk billen aan billen, arm aan arm en het liefst nog op je! Het is moeilijk om afscheid te nemen als je in de auto stapt en er vraagt er een om geld. Dit mogen we gewoon niet doen want je bevoordeelt de een en benadeelt de ander..

HIV Aids
Na ons bezoek aan de office van Right To Play zijn we naar een Community Play Day gegaan. Daar kunnen  kinderen spelen en sporten. Deze dag heeft altijd een boodschap. Vandaag was het thema HIV Aids. Tussen de spelletjes door worden kinderen bewust gemaakt van de gevaren van HIV Aids. Door middel van vragen en spelen worden zij bewust gemaakt. Inmiddels waren de kleintjes, die echt te jong waren voor dit onderwerp, met elkaar aan het spelen. Dit alles werd geleid door twee coaches. Fantastisch om te zien hoeveel respect de kinderen voor zo’n coach hebben en hoe gedisciplineerd ze zijn. Wij mochten werkelijk met alles meedoen en ik heb me vermaakt door het gaatje van de lens. Super om dit alles vast te leggen. Daarna werden wij verwelkomd door de coaches en werd er steeds vertaald wat wij zeiden. Wij mochten onszelf ook voorstellen en dit werd dus vertaald in het Rwandees.

‘Spied Skeeting’ op het veld
Daarna hebben Barbara de Loor en Femke Heemskerk een clinic verzorgd. Femke gaf de kinderen zwemles door op een tafel te gaan liggen en de techniek voor te doen. De kinderen wisten niet hoe snel ze op de tafel moesten springen om het zelf te proberen. Daarna heeft Barbara de kids uitgelegd wat ‘Speedskating’ was. Elk kind riep ‘Spied Skeeting’ over het veld; wat waren ze enthousiast! We speelden Go to the Start, Ready en Go door alle kinderen in de houding te laten rennen. Daarna hebben we nog een badmutsen estafette gedaan waaraan alle kinderen meededen. De allerkleinsten stonden te klappen en te dansen dus ook zij waren enthousiast!

Om daar weg te gaan vond ik echt moeilijk. Het was echt goed om te zien hoe zo’n project/programma van Right to Play werkt en hoe het uitstraalt op de kinderen. Inmiddels zijn we in het hotel en hebben we gedoucht. We gaan zo eten in Kigali.

Knuffel vanuit Rwanda,

Carola