Ga direct naar inhoud
Profielen | Profielen translated

Meer over:  

#ov-kaart #stufi #studietips #leenstelsel #buitenland #web app installeren

Klik op de cover om het magazine te lezen of pak 'm uit de bakken.

Illutration of authors face

Demian Janssen is vijfdejaars illustratie aan de Willem de Kooning Academie. Zijn hart gaat uit naar het beeldverhaal en naar redactioneel werk. Lees eerdere blogs van Demian.

Blog

Blog Demian: Eenendertig meter klote

Gepubliceerd: 12 February 2018 • Leestijd: 2 minuten en 37 seconden • Demian Janssen

Ik was al een beetje chagrijnig, die dinsdagochtend. Op de koop toe had ik mijn meest stemmingsgevoelige jas aangedaan: een soort van bruinlederen wambuis met franjes en een indianenmotief. Een prima jas verder, maar hij trekt wel de aandacht.

Illutration of authors face

Demian Janssen is vijfdejaars illustratie aan de Willem de Kooning Academie. Zijn hart gaat uit naar het beeldverhaal en naar redactioneel werk. Lees eerdere blogs van Demian.

Aandacht waar ik met mijn ochtendhumeur niet echt op zat te wachten, maar alaaf, keuzes waren gemaakt. Enigszins zelfbewust slenterde ik richting het kruispunt. Ik moest wachten en het was best wel druk. Wanneer je vanaf de Bergweg de Schiekade oversteekt en de Walenburgerweg opgaat, moet je met een beetje pech op twee stoplichten en een tram wachten. Dat was die dag toevallig het geval en het duurde een goede tien minuten om het kruispunt over te komen. Zodra ik aan de overkant was, werd ik tegengehouden door een wat oudere man. Of ik zo vriendelijk zou willen zijn hem naar de overkant te helpen. Ik twijfelde even, zeker toen achter mij beide stoplichten weer op rood schoten.

Hij stond er al helemaal klaar voor, stok in zijn rechterhand, linkerarm haaks uitgestoken, alsof ik er iets mee moest.

Er had tot dan toe nauwelijks verbale communicatie plaatsgevonden. Ik liep onhandig om hem heen en stak mijn arm uit. Hij pakte mijn bovenarm ferm vast, de grote oversteek was begonnen. Hij liep iets sneller dan ik had verwacht en een paar seconden moet het geleken hebben alsof hij mij naar de overkant hielp. Op ongeveer de helft van de eerste oversteek begon de situatie te knagen. Daar liep ik dan, met een leren indianenjas en een oud mannetje aan mijn arm. Een oud mannetje dat, bij nader inzien, helemaal niet zo oud leek te zijn. Ik begon net een gesprekje aan te knopen toen ik voelde dat hij met zijn duim en (vermoedelijk) middel- en ringvinger mijn bovenarm aan het kneden was.

Dit is wat ik graag een ‘vacuümsituatie’ noem. Het soort situatie waarin je, ook al ben je op een druk kruispunt of in een andere openbare ruimte, helemaal alleen staat. De wereld om je heen gaat verder, maar voor jou lijkt de tijd langzamer te gaan. Wanneer je bijvoorbeeld je voorwiel richting het tramspoor ziet neigen en je tijd en ruimte moet beïnvloeden om niet op je bek te gaan, maar je ook wordt ingehaald door een andere fietser en iemand zonder te kijken zijn autodeur opengooit. Het goed beëindigen van deze kleine en private avontuurtjes kost in veel gevallen heel wat denken en handelen in korte tijd. In de tijd dat andere mensen een stap zetten of op een bankje gaan zitten, heb jij al een hele anekdote afgerond.

Het ‘vacuüm’ was de eerste weg overgestoken en stond even te wachten op een stampvolle tram die langskwam. We waren op de helft van de 31 meter die we moesten gaan en ik was hoe langer hoe minder comfortabel met de situatie. Het kneden was meer een soort masseren geworden. Werd ik betast? Dat was de hamvraag. Het voelde wel een beetje zo, fysiek, maar ook intuïtief. Aan de andere kant: Hoe groot is die kans nou eigenlijk? Weer een andere kant: Is dit het dan waard? Is dit een goede daad of ben ik met al mijn goede bedoelingen tot concubine verworden? Had ik hier ook zo over nagedacht als ik door een oud vrouwtje werd gemasseerd?

Hoe het ook zij, ik was het goed zat en we moesten de laatste weg nog over. Hij masseerde, ik keek voor me uit en begon ongemakkelijk te praten over mensen die ik ooit had ontmoet die ook slecht ter been waren. Hij reageerde nergens op en terwijl ik even opzij keek, viel me op dat het slecht ter been zijn nogal leek mee te vallen. Toen we de overkant eindelijk hadden bereikt, maakte ik mezelf los. ‘Ik heb een trein te halen, dus ik loop effe door’, loog ik zwakjes. Hij wilde er niets van weten, want we moesten het fucking fietspad nog over. Er was geen afscheid en geen bedankje. Meneer liet gewoon los en beende er na een vreemd knikje vandoor. Ik was in de gelegenheid om binnen dezelfde groene golf het kruispunt voor de derde keer over te steken.

Dit artikel wordt je aangeboden door Profielen, het nieuwsmedium van de Hogeschool Rotterdam. Like what you see? Like ons dan op Facebook en blijf via je eigen tijdlijn op de hoogte van het laatste nieuws. Liever een nieuwsbrief? Meld je hier aan voor een maandelijkse update.

Reacties

Laat een reactie achter

 

Spelregels

De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.

  1. Houd het netjes, beschaafd, vriendelijk en respectvol. Niet vloeken of schelden.
  2. Dwaal niet af van het onderwerp (blijf ‘on topic’).
  3. Wees kort, duidelijk en maak een punt.
  4. Gebruik argumenten, geen uitroepen.
  5. Geen commerciële boodschappen.
  6. Niet op de man/vrouw spelen.
  7. Niet discrimineren, aanzetten tot haat of oproepen tot geweld (ook niet voor de grap).
  8. Van bezoekers die een reactie achterlaten op de site wordt automatisch het IP-adres opgeslagen.
  9. De redactie geeft reacties die dreigende taal bevatten door aan de veiligheidscoördinator van de Hogeschool Rotterdam.

Lees hier alle details over ons spelregels

Back to Top