Sabine Mulder (20) studeert bouwkunde aan de Hogeschool Rotterdam. In haar vrije tijd korfbalt ze actief bij RSKV Erasmus, de vereniging waar ze ook secretaris is. ‘Een supergezellige studentensportvereniging maar we zouden wat meer leden willen verwelkomen, zeker vanuit het mbo en hbo.’

‘Ik zit in mijn derde jaar van de opleiding bouwkunde. Mijn richting is techniek. Dat vind ik het meest uitdagende. Bij bouwkunde gaat het om hele grote projecten. Ik vind het leuk om wat dieper de details in te gaan en lekker te rekenen. Ik kan er alle kanten mee op. Bij een adviesbureau bijvoorbeeld op het gebied van bouwfysica of constructie. Dat doen veel mensen. Maar je kan ook iets doen in de installatiewereld.

‘Bouwfysica vind ik het leukst. Ook door de klimaatverandering en de innovaties die daardoor spelen, dat wordt steeds belangrijker.’

‘Zelf vind ik bouwfysica het leukst. Ook door de klimaatverandering en de innovaties die daardoor spelen, dat wordt steeds belangrijker. En er zijn een heleboel huizen in Nederland die nog enorm achterlopen. Die energiezuiniger en efficiënter maken, lijkt me interessant. Maar goed, ik heb nog even. Ik moet dit jaar nog afmaken en dan afstuderen.

‘Sinds tweeënhalf jaar woon ik in het centrum van Rotterdam. Daarnaast doe ik nu een bestuursjaar bij de korfbalvereniging. Dat is mijn sport en mijn grootste hobby. Korfballen doe ik al heel lang. Toen ik drie was, raakte ik mijn eerste bal aan. Dat kwam ook omdat mijn broer al korfbalde. Op mijn vierde ben ik gaan korfballen en op mijn vijfde speelde ik mijn eerste wedstrijd. Dan is het nog vooral rondjes rennen op het veld.

‘Hoewel het een sport is die veel mensen van jongs af aan al doen, zien wij ook veel mensen die juíst bij de studentenkorfbal beginnen of het tijdens hun studententijd weer oppakken. Het is ook echt een Nederlandse sport en daarom wat minder bekend bij internationale studenten. Dat is ook wel waar we nu een beetje tegenaanlopen, met dat ledentekort. Mensen kennen het niet en ze gaan toch snel basketbal spelen, want dát kennen ze. Maar het kán dus wel.

‘Die gezelligheid van een teamsport en het contact met anderen drijft mij ook. Ik krijg daar energie van. Je kan ook echt jezelf zijn, ook dat is fijn.’

‘Desalniettemin is korfbal een ontzettend leuke en gezellige sport. Dames en heren zijn gemixt, dat zie je ook bijna nergens anders. Behalve misschien bij duo-tennis. Korfballen kun je heel erg lang blijven doen, ook voor de lol. Die gezelligheid van een teamsport en het contact met anderen drijft mij ook. Ik krijg daar energie van. Je kan ook echt jezelf zijn, ook dat is fijn.

‘Toen ik in Rotterdam ging studeren, korfbalde ik eerst nog een tijdje bij mijn oude vereniging. Maar na verloop van tijd ben ik overgestapt naar RSKV Erasmus. Een vriend van mij – van de oude vereniging- speelde er ook en die was zo enthousiast. Toen ben ik ook eens gaan kijken en de vonk sloeg over.

‘We willen meer leden, want dat is waar wij, net als veel andere verenigingen, wel mee te maken hebben: teruglopende ledenaantallen.’

‘Oorspronkelijk was de vereniging opgezet voor studenten van de Erasmus Universiteit. Later kwam daar ook het hbo bij en inmiddels is de vereniging ook open voor mbo-ers. Het lastige daarbij is soms wel de leeftijd. Mbo-ers zijn vaak jonger als ze beginnen met studeren. Toch zouden we het super leuk vinden als we er wat meer mbo-leden bij kregen. Sowieso meer leden, want dat is waar wij, net als veel andere verenigingen, wel mee te maken hebben: teruglopende ledenaantallen.

‘Ik doe dus ook maar even een oproepje. Hier bij RSKV Erasmus kent iedereen elkaar. Je sport samen, je traint samen en je borrelt gezellig met elkaar. Maar we doen ook mee aan toernooien en dan spelen we zowel tegen andere studentenkorfbalverenigingen als tegen algemene verengingen. Dan gaan we naar andere steden om te spelen en een beetje feest te vieren. Kortom, het is gewoon ontzettend leuk en gezellig. Dit jaar vieren we ons achtste lustrum en zijn er extra veel activiteiten. Dus als je nog een sport zoekt én gezellige mensen, meld je dan bij ons aan.’

Tekst en foto: Sanne van der Most