Mijn verjaardag valt altijd in de meivakantie. Ik geef er niet om en tot een aantal jaren terug wisten de meeste collega’s zelfs niet dat ik jarig was, tot iemand het de collega-app had gezet. Toch wel gezellig, al die appjes met feest-emojis.

Mijn vader, 82 inmiddels, stort elk jaar een cadeautje op mijn rekening. Zonder boodschap, gewoon het bedrag. Dat klinkt functioneel maar zoals m’n vader zegt: ik geef het liever met een warme, dan met een koude hand. Misschien macaber maar wel realistisch om te zeggen als je zo oud bent. Al langer dan tien jaar krijg ik geen verjaardagpost meer van mijn moeder, ze is er niet meer. En al heb ik er geen dagelijks diep verdriet meer om, op mijn verjaardag mis ik haar enorm.

De kinderen nam ik mee uit eten. Het restaurant was prima, goede sfeer, lekkere vegetarische borrelplank. Alleen mijn curry viel tegen, vlak, laf, waardoor ik al na twee happen dacht: waarom heb ik in godsnaam niet ook de vegaburger -met van die dikke patat- genomen? Gelukkig hadden we thuis een joekel van een red velvet taart van Dudok. Diep rood, zwaar maar toch luchtig met een dakje van witte chocolade. Drie dagen lang. Er zijn ergere dingen dan jarig zijn.

De kinderen hadden als cadeau een boek met poezie voor me gekocht: ‘Dood gewoon gaan hemelen’. Prachtig. Zinnen die binnenkomen. Gedichten waarvan je weet: die gaan op een willekeurige dinsdag ineens iets raken waarvan ik dacht dat het netjes opgeborgen was.

Want ouder wórden is een proces maar ouder zíjn is een feit. Ik merk het aan mijn knieën. Ik merk het aan hoe mijn verjaardagen langzaamaan verschuiven van feest naar reflectie. Van ‘Welke wijn koop ik voor bij het buffet?’ naar ‘Jeetje, ik ben nu ouder dan mijn oma ooit geworden is.’.

De dood, ondertussen, maakt geen kabaal. Hij sluipt. Niet met drama, maar met kleine hints. Een lege stoel. Een lege brievenbus. Straks een rekening zonder verjaardagscadeautje? Ik zie ineens hoe fragiel de slingers zijn.

En toch, ondanks dat: er is red velvet. Er zijn kinderen die me een bundel poëzie geven. Er is de zon die onverwacht op mijn gezicht valt terwijl ik zonder haast samen met mijn lief koffie drink. Misschien is dat genoeg. Misschien is dat alles.

Volg ons op Instagram