Het is rond drie uur in de middag, op deze laatste donderdag van de zomervakantie. Ik rek me uit, leg mijn moord en doodslag-boek weg en wandel naar de keuken van de Airbnb om een glas witte wijn in te schenken. Bakje typisch Franse kaaschips erbij, heerlijk.

Volgende week maar weer in het regime; zonder alcohol en vet. Weer vakkundig gedrapeerd op mijn ligbedje, onder een parasol aan het water, kijk ik naar de kippen die kwebbelend rondscharrelen en naar de roze waterlelies die achteloos maar charmant oppoppen. Ik neem een slokje wijn en verzink in gedachten:

Het regime, nou nou. Waarom noem ik dat eigenlijk zo? Zou het niet normaler zijn als geen alcohol gewoon mijn standaard was? Ik vraag me dat steeds vaker af, zeker nu ik weet dat als vrouw mijn kans op borstkanker tien procent hoger ligt, alleen omdat ik geregeld een glas wijn drink. Tien procent. Waarom neem ik dat risico? Gewoonte? Beloning? Afgerichte hersenen?

In gesprek met mezelf besluit ik dat als alcohol vandaag werd uitgevonden, niemand het legaal zou durven maken. Een drankje dat in grote en kleine flessen en vrij verkrijgbaar is bij de Appie, kanker kan veroorzaken, hersenen kan aantasten en geregeld verkeersongelukken en geweld oplevert? Natuurlijk niet. Maar een helmplicht voor elektrische fietsen moet natuurlijk wel, mopper ik in mezelf. Toch blijven we met zijn allen volhouden dat alcohol drinken gezellig en normaal is. Ook gaat het ‘rode wijn is goed voor je hart sprookje’ nog steeds rond. Hulde aan de wijnlobby, maar ik heb dat pas nog gecheckt: het is natuurlijk onzin.

Toch is minder of niet drinken een trend. Dry January is aardig ingeburgerd en ik ben geabonneerd op de nieuwsbrief van een alcoholvrije slijter. Het Westerpaviljoen om de hoek bij het werk heeft zelfs alcoholvrij bier op de tap. Ik bedenk dat ik daar al menig vaasje van naar binnen heb getikt, op een doordeweekse borrel … Maar waarom zou ik eigenlijk dóen alsof ik bier drink? Mijn denkpiste laat me landen bij het idee dat ik dat net zo onzinnig vind, als zoiets als vegetarische spareribs eten.

Wie of wat probeer ik daar eigenlijk mee te pleasen of te foppen? Meneertje dorst? Mevrouwtje hersenpan? Ik vraag me ook af hoeveel gesprekken er ooit écht beter zijn geworden van mijn vierde prosecco. Harder lachen, dat gebeurt dan weer wel.

Verzonken in mijn gepeins schrik ik bijna op van mijn vriend. Hij vraagt of ik ook een glas wil van die ene bijzondere fles die we bij dat kleine wijnboertje hebben gekocht. Natuurlijk wil ik dat, het is tenslotte ook romantisch, samen proeven onder de parasol. En zo zak ik tevreden zuchtend terug op mijn ligbed, terwijl de kippen onverstoorbaar hun eigen borrel houden en de waterlelies luid lachend shinen. Volgende week ga ik écht beter voor mijn lijf zorgen. Maar nu nog even lekker op de ligstoel, met wijn en mijn vakantiebrein.

Volg ons op Instagram