Nu ik de cursus Studie combineren met kinderen geef aan andere HR-studenten, ben ik zelf extra kritisch gaan kijken naar mijn eigen manier van plannen. Of eigenlijk het complete gebrek daaraan.

Ik heb op het memo-bord in de keuken deadlines staan van de grote opdrachten en ik heb redelijk goed in mijn hoofd zitten wat ik verder moet doen. En dat, geachte lezer, is mijn hele planning. 

Andere studenten vertellen hoe ze hun agenda’s koppelen. Ik zie klasgenoten met hele colour-coded agenda’s rondsjouwen.  Ik hoor mede-peercoaches vertellen over plannen per week, per dag en zelfs per uur. Ik ben niet georganiseerd genoeg voor dat soort werkwijzen. Ik hou niet eens één agenda bij, laat staan dat ik er meerdere heb om te koppelen! En alleen het idee van een planning per uur geeft mij al stress. 

Nu ik er goed over nadenk, ben ik eigenlijk nooit echt veranderd in mijn aanpak. In essentie ben ik nog steeds die puber van 15 die alles op het laatste moment doet. Wanneer ga ik leren voor een toets? Precies, de avond ervoor. Wanneer ga ik leren voor een extra moeilijke toets? In mijn mentale planning, de week ervoor. In de praktijk: twee dagen van tevoren. Ik heb onlangs, na 2,5 jaar op de HR, een opdracht voor het eerst een paar dagen voor de deadline ingeleverd. Het was een heel onwerkelijk gevoel.

Wil ik mezelf die deadline stress aandoen? Nee, natuurlijk niet. Probeer ik hem elke keer weer te voorkomen? Absoluut. Maar wat is de praktijk? Zondagavond 22.45 met angstzweet en hartklopping drie keer per minuut naar de klok kijken hoeveel tijd ik nog heb. 

Op het VMBO, waar ik sinds vorig schooljaar lesgeef, zie ik niet anders. Tieners, en dan vooral de jongens, kunnen niet plannen. Deadlines zegt ze niks en het begrip “op tijd beginnen” kennen ze al helemaal niet.

Due tomorrow? Do tomorrow. Ik heb leerlingen die om 23:00 ’s avonds mailen wat ze nou precies moeten leren voor de toets van morgen. Dan zucht en steun ik en als ik het op tijd zie, dan antwoord ik nog ook. Ik schud met mijn hoofd en denk: waarom nou alles op het laatste moment? 

En ondertussen dertig jaar later… Ik verantwoord het naar mijzelf toe nog met excuses als: ‘Maar ik heb een gezin’. ‘Ik heb een baan én doe een opleiding’. ‘De was en afwas doen zichzelf niet, dat moet ook gebeuren’. Maar ondertussen zit ik te doomscrollen op mijn telefoon of verlies ik mij in YouTube wormholes.

Afleiding is goed en rust is heel belangrijk, maar soms is het ook uitstelgedrag. Struisvogelpolitiek van de bovenste plank (of is het in deze metafoor misschien juist van de onderste plank?). 

Het is nu dinsdagavond. Mijn kinderen liggen in bed. Mijn vrouw is 7 minuten voor het einde van de nieuwste aflevering van White lotus in slaap gevallen. Ik ga aan de keukentafel zitten. Ik klap mijn laptop open en kijk naar mijn rooster voor morgen. Wat moet er allemaal nog gebeuren voor ik naar bed kan? Ik denk dat ik het nooit zal leren… 

Volg ons op Instagram