Ik wist niet of ik wel moest gaan. De 40 jaar Jeugdtheater Hofplein-reünie. Ik ben niet zo van teruggaan naar of hangen in het verleden. Toch was, is en blijft dat deel van mijn leven me ongelofelijk dierbaar. De nieuwsgierigheid won.

Stel je dit voor: een plek waar je écht thuis komt en bent, je volledig jezelf kunt zijn en omringd bent met mensen die als vrienden en familie voelen. Een plek waar je veilig al je talenten kunt verkennen, vrienden maakt, verliefd wordt en waar je aangemoedigd wordt om met vertrouwen je dromen en passie te volgen. Sense of belonging to the max. Precies dat was die plek voor mij van mijn 12e tot mijn 25ste.

Ik ging dus. Klaar om zwaar overprikkeld te raken. Je weet namelijk zeker dat al die vroegere en huidige theaterdieren bij elkaar in deze context je een rollercoasterride zullen bezorgen met maximale G-kracht. Vanaf het moment dat ik na 25 jaar de glazen deuren op Benthemplein 13 binnenging, leek er direct weer iets aan te gaan. Als een brein dat na een kwart eeuw van onthouding nog even makkelijk een drug herkent als de dag van gisteren en bereidwillig de kick produceert.

Mijn aandacht was all over the place. Je staat met iemand te praten, en in zowel je linker als rechter ooghoek zie je iemand die je óók liefst NU even in de armen wilt vliegen uit pure blijdschap om het weerzien, en nieuwsgierigheid naar hoe het leven hem of haar is vergaan. Zo spaarde ik de hele avond 1001 beginnetjes die grotendeels onafgemaakt bleven. En dan alle herinneringen die in korte tijd via alle zintuigen de archiefkasten van mijn geheugen openrukten. De omhelzing van een ex, die typische geur van het theater, de klanken van muziek en scènes uit voorstellingen die je nog woordelijk kunt opdreunen, weer op dat podium staan, de smaak van onbezorgd geluk.

Er was echter één persoon niet. De belangrijkste. Louis Lemaire, oprichter van het Jeugdtheater Hofplein. De avond voorafgaand aan het 40-jarig jubileum overleed hij op 83-jarige leeftijd. Over gevoel voor theater gesproken. Louis was als mijn tweede vader. Hij zag en geloofde in mij in de meest kwetsbare perioden van mijn leven. Ik mocht altijd bij hem aankloppen. Hij gaf me vertrouwen en kansen om te groeien. Hielp me te worden wie ik kon en wilde zijn.

Naast het gevoel van een bitterzoete kater, deden zijn overlijden en de reünie me de morning after weer beseffen hoe bepalend hij, die tijd en plek zijn geweest voor wat ik vandaag de dag doe en nastreef. Bouwen aan een hogeschool waar iedere student zich net zo welkom, gezien, erkend, veilig, bekrachtigd, begeleid en ondersteund weet.

Dankjewel Louis.