Wilma Verbruggen (77) is al jarenlang surveillant voor de hogeschool. Een superbaan die haar ook een beetje jong houdt. ‘Het is leuk om te zien wat er leeft onder de studenten.’ 

‘Via een vriendin die docent was, ben ik bij de Hogeschool Rotterdam terechtgekomen. Zij las ergens dat er surveillanten nodig waren en ze vroeg zich af of dat misschien iets voor mij zou zijn. Ik ben 77 en al lang met pensioen. Maar ik ben niet het type dat stil gaat zitten. Dus dit leek me wel wat. Het is hartstikke gezellig met mijn collega surveillanten onderling. Het zijn er 150 in totaal. De meesten zitten er ook al heel erg lang – het zijn allemaal oudjes, haha – dus op een gegeven moment krijg je wel een band.

‘Ik ben 77 en al lang met pensioen. Maar ik ben niet het type dat stil gaat zitten.’

‘Vroeger was ik apothekersassistente. Dat is natuurlijk heel iets anders. Hoewel, je moet er ook heel nauwkeurig voor zijn. Als surveillant moet je ook goed opletten. Maar je hebt ook andere taken. De studenten komen binnen voor het tentamen, dan moeten ze hun pasjes laten zien en moet ik ze registreren. Ik vertel ze precies wat er allemaal gaat gebeuren en wat wel en niet mag. Telefoons uit, horloges af. Allemaal tegen het spieken. Daarna wijs ik aan waar ze moeten zitten. We moeten precies op tijd beginnen. 

‘Alle tentamens zijn digitaal, achter een computerscherm. In plaats van voorin zitten wij als surveillanten nu dus achterin zodat we op de schermen kunnen kijken of alles wel eerlijk verloopt. Voor ons is dat wel lekker, dan zit je niet steeds in het zicht. Vroeger was dat waar we het spieken aan konden herkennen. Dan keken ze eerst op naar ons, om te kijken of wij keken. Dat was natuurlijk meteen verdacht.

‘Vroeger betrapten we studenten ook wel op spiekbriefjes aan elkaar doorgeven en etiketten op drinkflesjes waar iets op stond. Die mogen nu niet meer op de tafels. Petjes moeten ook af, want daar kan ook iets in zitten. En je mag niet meer naar het toilet als je al hebt getekend.

‘We beginnen stipt op tijd en als je te laat bent en de deuren zijn dicht, jammer dan. Vroeger was dat echt anders. Dan kwamen ze te laat binnen, rokend soms ook.’

‘Het is allemaal wel eens gebeurd natuurlijk en daar hebben we blijkbaar van geleerd. Daarom is het echt anders geworden, veel strenger. We beginnen stipt op tijd en als je te laat bent en de deuren zijn dicht, jammer dan. Vroeger was dat echt anders. Dan kwamen ze te laat binnen, rokend soms ook. En dan zeiden ze: “Ik wil  erin want ik heb nog een half uur”. Maar dat stoort natuurlijk nogal. Fijn dat het nu anders is. Als de tijd voorbij is, dat is het ook echt klaar. Dan sluit het programma en kun je niet eens verder.

‘Het contact met de studenten vind ik heel erg leuk. Tegenwoordig is alles vrij rustig, de studenten ook. Die zijn eigenlijk ook braver en doen meer wat er gezegd wordt. Ik heb het idee dat ze het ook wel fijn vinden dat ze weten waar ze aan toe zijn. Het is voor jongeren ook geen makkelijke tijd nu, met al die social media. Er komt wel veel op je af, dat lijkt mij best ingewikkeld om daarmee om te gaan en er een weg in te vinden.

‘Dankzij mijn werk als surveillant blijf ik een beetje bij op het gebied van mode en trends onder jongeren en dat vind ik hartstikke leuk. Ik zie ook al die veranderingen. Vroeger hadden ze van die kuiven aan soms zelfs groen haar en dan kwamen ze met ringen en toestanden binnen. Tegenwoordig is alles veel strakker en allemaal weggeschoren en geëpileerd. Ik vind dat allemaal heel leuk om te zien. Zeker omdat ik ook niet meer de jongste ben. In mijn eigen omgeving maak ik geen jongeren mee. Dus geweldig om op deze manier een beetje bij te blijven. 

‘In mijn eigen omgeving maak ik geen jongeren mee. Dus geweldig om op deze manier een beetje bij te blijven.’

‘Ik werk op alle locaties en ik word overal ingeroosterd. Die afwisseling is heel leuk. Ik werk zo’n tien keer per maand, maar dat kun je zelf opgeven natuurlijk. Ik doe ook nog allemaal andere dingen, dus het moet er wel tussen passen. Ik tennis drie keer in de week, om een beetje fit te blijven, dat vind ik ook hartstikke leuk. Na afloop gaan we altijd gezellig met elkaar een borrel drinken.

‘Daarnaast heb ik een Indonesische man door wie ik in allemaal groepen zit met Indonesische dansavonden en lekker eten. Hij kan ook heerlijk koken. Reizen doen we ook graag. Ik ben net terug uit Malaga, daar was het echt snikheet. Gelukkig kunnen we daar allebei goed tegen. Vroeger liepen we ook altijd de Vierdaagse, maar nu niet meer.

‘Hopelijk kan ik het surveilleren nog lang blijven doen. Ik weet wel dat het op een bepaalde leeftijd ophoudt. Het ligt ook een beetje aan jezelf. Ik geef het wel aan als ik het niet meer wil, maar voorlopig heb ik het nog prima naar mijn zin.’

Tekst en foto: Sanne van der Most