Mohamed Hegazy is docent technische bedrijfskunde én nationaal kampioen speechen. Best bijzonder voor iemand die zeven jaar geleden nog in Egypte woonde en geen Nederlands sprak. Nu organiseert hij Storytelling Rotterdam. Want, zo weet hij: ‘Iedereen heeft een verhaal’. 

‘Zeven jaar geleden ben ik uit Egypte naar Nederland gekomen om een baan te zoeken binnen mijn specialisme. Ik had een master werktuigbouwkunde van Newcastle University, in Engeland. Inmiddels werk ik zes jaar bij de Hogeschool Rotterdam als docent technische bedrijfskunde. Voordat ik hierheen kwam, volgde ik in Egypte een cursus Nederlands. De basis kende ik dus al. Ik kon alleen in de tegenwoordige tijd praten toen.

‘Voordat ik hierheen kwam, volgde ik in Egypte een cursus Nederlands. De basis kende ik dus al.’

‘Op de lessen in Egypte na, heb ik het Nederlands grotendeels zelf opgepikt. In Nederland heb ik nog wel wat taallessen gevolgd. Maar alle medecursisten hadden, net als ik uiteraard, een accent. Ik wilde gewoon perfect Nederlands leren spreken en als je om je heen alleen maar allemaal verschillende accenten hoort, dan schiet dat ook niet op. Toen kwam ook nog corona, ging alles online en werd het nog lastiger.

‘Colleges geven moest ik natuurlijk al in het Nederlands doen. In het begin was dat best een uitdaging, maar gelukkig kreeg ik hulp van anderen. Daarom heb ik besloten geen lessen meer te volgen maar het gewoon gaandeweg op te pikken. Dat is aardig gelukt. Lesgeven vind ik sowieso geweldig. Ik ben iemand die graag informatie overbrengt en ook het contact met de studenten vind ik erg leuk. 

‘Ik ben iemand die graag informatie overbrengt en ook het contact met de studenten vind ik erg leuk.’ 

‘Naast mijn werk ben ik actief met speechen en storytelling. Ik ben lid van de Amerikaanse organisatie Toastmasters. Die hebben clubs over de hele wereld waar je public speaking kunt beoefenen. Speeches geven dus. Je krijgt ook feedback en zo kun je steeds beter worden.

‘Aan het begin van ieder jaar is er een wedstrijd op clubniveau. Als je wint op clubniveau ben je dus de beste van jouw club. Daarna ga je door naar de wedstrijd van jouw area, waar je speelt tegen winnaars uit andere steden. Als je dat wint, ga je naar de divisie en daarna naar de districtwedstrijd. Die gaat tussen vijf landen: Nederland, Frankrijk, België, Luxemburg en Monaco. Die wedstrijd heb ik dus dit jaar gewonnen. Als ik ook nog in het Engels zou gaan speechen, dan zou ik nog door kunnen gaan voor het wereldkampioenschap. Dat lijkt me geweldig. 

‘Dat speechen is echt hier in Nederland ontstaan. In een van de taalcafés waar ik heen ging, ontmoette ik in 2019 een Egyptische jongen die dat ook deed en er erg enthousiast over was. Hij stelde me voor om een keer mee te gaan en dat deed ik. Hij nam me mee naar een van de Toastmasters clubs in Rotterdam en ook ik was meteen enthousiast.

‘Speechen is eigenlijk een soort sport. Je kunt er talent voor hebben maar het is ook iets wat je kunt oefenen en verbeteren. Voor mij was het daarnaast een geweldige manier om mijn Nederlandse taal te verbeteren.

‘Speechen is wat anders dan debatteren. In een speech wil je mensen inspireren, je moet wel een boodschap of en idee hebben. Mijn verhaal, waar ik ook de wedstrijd mee won, ging over mijn komst naar Nederland voor een betere toekomst en dat ik niet financieel afhankelijk wilde zijn van mijn ouders, maar mijn eigen boontjes wilde doppen. Mijn boodschap was: ga ervoor, ook al weet je dat het lastig kan worden. Als je stopt, dan lukt het sowieso niet.

‘Speechen is eigenlijk een soort sport. Je kunt er talent voor hebben maar het is ook iets wat je kunt oefenen en verbeteren.’

‘Speechen en een verhaal vertellen zijn overigens twee heel verschillende dingen. Dat heb ik ontdekt in Amsterdam. Tijdens de coronaperiode voelde ik me een beetje alleen. Ik zag dat er een evenement was in Amsterdam; Mezrab. Dat is een plek, een podium, waar mensen komen en naar elkaars verhalen luisteren. Persoonlijke verhalen over wat ze hebben meegemaakt, hoe ze zich daarbij voelden en wat het voor ze betekend heeft. Niet met een boodschap of om anderen te overtuigen, maar puur om het verhaal zelf. Dát is storytelling.

‘Zo hoorde ik verhalen over rouw, over verdriet, over migranten die hierheen kwamen en een leven opbouwden. Ik vond dat geweldig en het inspireerde mij om er ook zelf mee aan de slag te gaan. Op dat moment waren er in Rotterdam nog niet echt soortgelijke initiatieven en daarom ben ik zelf begonnen met Storytelling Rotterdam. Daar ben ik twee jaar geleden mee gestart. Vaak bij de Bibliotheek. Dat is best een succes geworden. Iedere keer komen er behoorlijk wat mensen op af en vertellen zo’n zes à zeven mensen hun verhaal.

‘Op 25 september aanstaande organiseer ik alweer het vijftigste evenement, in Oase in Rotterdam West. Iedereen heeft een verhaal, maar durft iedereen het te vertellen? Dat is soms lastig. Maar door je verhaal bij ons te komen vertellen, word je aangemoedigd. Mensen luisteren naar je en dat motiveert enorm om die stap wél te zetten. Luisteren naar verhalen van anderen zorgt dat je je eigen stereotypen loslaat en verder kijkt dan dat. Hoe mooi is dat?’ 

Tekst en foto: Sanne van der Most