Anastasia Esik studeert binnenkort af aan de Willem de Kooning Academie. Haar eindwerk gaat over demonen. ‘Iedereen heeft ze, de kunst is om niet te blijven vechten maar ze te omarmen.’

‘Ik ben geboren in Moskou. Mijn ouders zijn echte reizigers. Ieder jaar gingen we met de auto naar Portugal. Vanuit Moskou deden we daar dan iets van twee weken over. Echt roadtrippen, met allemaal leuke tussenstops, heel avontuurlijk. Hun droom was om ooit met het gezin in een Europees land te gaan wonen en in 2016 zijn we naar Portugal verhuisd.

‘Omdat ik uit Rusland kom, vraagt iedereen me hier altijd hoe ik over de situatie daar denk.’

‘Omdat ik uit Rusland kom, vraagt iedereen me hier altijd hoe ik over de situatie daar denk. Dat vind ik een lastige vraag. Ik woon er al zo lang niet meer en ik ben helemaal niet met politiek bezig. Uiteraard kan geen enkel normaal denkend mens voor oorlog zijn, dat vooropgesteld. Het is voor beide kanten erg. Maar ik ga die politieke gesprekken nooit echt aan. Ze leiden tot niks en al helemaal niet als het ergens over gaat waar je geen verstand van hebt.

‘De Russische cultuur was een belangrijk onderdeel van mijn leven. Dat mis ik heel erg. Het theater, de musea, de bioscoop en ook mijn oma die me altijd meenam naar het ballet. Maar ik moet ook zeggen dat er sinds ik in Nederland woon, geen dag is geweest dat ik Portugal niet mis. Dus wat echt mijn thuisland is, dat vind ik een lastige. Misschien toch wel Portugal, daar heb ik bijna tien jaar gewoond. Ik spreek ook Portugees en een klein beetje Nederlands. Alleen praat iedereen hier Engels met me, dus het Nederlands leren gaat helaas niet zo snel.

‘De toelatingscommissie van de Willem de Kooning zag mijn werk en zij stelden illlustratie voor.’

‘Het leven in Portugal was echt fijn. Daar is mijn leven zo’n beetje begonnen. Veel vrienden, leuke feestjes. Hier in Rotterdam ook trouwens. Ik woon er nu vier jaar en over een week studeer ik af aan de opleiding illustratie. Eigenlijk wilde ik Fine Art gaan doen, maar dat zat vol. In Portugal had ik ook al een diploma in fashion design en ik schilder ook. De toelatingscommissie van de Willem de Kooning zag mijn werk en zij stelden illlustratie voor. Een goed idee, want ik heb het heel erg naar mijn zin.

‘Er zijn hier zoveel mogelijkheden. Ik heb met allemaal verschillende soorten materiaal gewerkt, hout, keramiek, metaal. Ik wilde alles proberen. Daarnaast heb ik ook stage gelopen bij Atelier Van Lieshout, wat ook een superervaring was. Al die kansen grijp ik aan, en ik ga er ook echt zelf actief naar op zoek. Door mezelf aan te melden als vrijwilliger heb ik al een aantal leuke baantjes gehad. Bij Worm bijvoorbeeld.

‘Door mezelf aan te melden als vrijwilliger heb ik al een aantal leuke baantjes gehad. Bij Worm bijvoorbeeld.’

‘Ik schilderde altijd demonen en mijn afstudeerproject gaat er ook over. Iedereen heeft ze en iedereen strijdt ertegen. Ik probeer ze op een positieve manier te benaderen. Ze erkennen en omarmen is beter dan ze te bannen. Zoiets. En dan ontdek je dat ze niet alleen maar negatief zijn. Ze hebben ook een functie en een doel in ons leven. Ik denk daarover na en ik schilder ze, als project.

‘Oorspronkelijk heeft de kerk demonen gecreëerd, eigenlijk vooral om mensen bang te maken, ze te controleren en naar de kerk te laten gaan. Voor mijn project heb ik veel mensen geïnterviewd en daar kwam uit dat demonen vele vormen hebben. Meestal gaat het om angsten en onzekerheden in mensen. Verslaving, depressie, dat soort dingen. De meeste demonen zullen nooit helemaal weg gaan. Daarom kun je ze soms maar beter accepteren… ‘face your demons’. Zie ze niet alleen als iets negatiefs maar ook als iets waar je kracht uit haalt en wat van kunt leren.

‘Mijn eigen demonen? Ik ben soms te zelfverzekerd en denk ik dat de hele wereld denkt zoals ik.’

‘Mijn eindpresentatie gaat daar ook over. Ik heb een installatie gemaakt met een serie geschilderde demonen, maar dan op een positieve manier. Een soort van “happy demons” eigenlijk. Mijn eigen demonen? Ik ben soms te zelfverzekerd en denk ik dat de hele wereld denkt zoals ik. Dan is het soms lastig om andere meningen te accepteren. Iets om aan te werken dus maar ook niet per se alleen maar negatief.’

Tekst en foto: Sanne van der Most