Thomas Linders, docent bij de opleiding industrieel product ontwerpen, staat aan de vooravond van een bijzondere reis. Samen met zijn vrouw gaat hij drie maanden naar Guatemala. ‘Niet alleen om te reizen, maar om echt iets wezenlijks bij te dragen.’

‘Het idee is om niet alleen te consumeren als reiziger, maar om het land beter te leren kennen en in contact te komen met de mensen die er wonen, ook in een context van armoede. En om iets bij te dragen. Via via kwamen we in contact met de Nederlandse stichting Constru Casa, die zo’n twintig jaar geleden is opgericht. Zij bouwen huizen, scholen en andere voorzieningen voor mensen die in slechte omstandigheden leven.

‘Inmiddels zijn er al zo’n 1400 huizen gebouwd, maar ook kleine ziekenhuizen, scholen en gemeenschapshuizen. Wat ik bijzonder vind, is dat het niet alleen bij bouwen blijft: de organisatie werkt samen met een lokale sociale partner die gezinnen nog drie jaar begeleidt, zodat ze echt uit de armoede kunnen komen.

‘We gaan niet alleen rondreizen, maar we zijn straks echt ergens onderdeel van.’

‘Wij gaan daar vier weken helpen met de bouw, waarschijnlijk van een school of een combinatie van een school en een huis. We gaan in ieder geval meewerken op de bouwplaats, samen met lokale bouwvakkers en mensen uit de omgeving. Wij zijn daarin vooral ondersteunend, maar wel echt onderdeel van het proces.

‘Het is voor ons allebei best spannend. Ik heb zelf weinig buiten Europa gereisd, dus dit is echt heel iets anders dan ik gewend ben. Juist daarom voelt het extra waardevol: we gaan niet alleen rondreizen, maar we zijn straks echt ergens onderdeel van. Mijn vrouw spreekt Spaans, wat uiteraard helpt, en ik ben bezig de taal nu ook een beetje te leren.

‘Die behoefte om iets te maken en bij te dragen, herken ik ook uit mijn werk. Ik ben ooit begonnen met een eigen bureau voor industrieel productontwerp in Rotterdam. Daar werkte ik aan opdrachten, bouwde ik een netwerk op en was ik continu bezig met het binnenhalen van werk.

‘Op een gegeven moment maakte ik een vrij grote omslag en ben ik het onderwijs ingegaan. Die overstap kwam eigenlijk best onverwacht. Mijn zakenpartner stapte uit het bureau en toen stond ik voor de keuze om alleen door te gaan of iets anders te doen. Ik heb het nog even geprobeerd, maar merkte al snel dat ik het niet leuk vond om alles in mijn eentje te doen. Ik kreeg er geen energie meer van. Toen heb ik bewust de tijd genomen om rond te kijken en na te denken over wat ik dan wél wilde.

‘Lesgegeven had ik eerder al wel eens gedaan en dat was me altijd bijgebleven. Via een vriend kwam ik terecht bij de opleiding industrieel product ontwerpen, waar ik meteen welkom was. Vanaf het begin voelde het goed en ik heb er geen moment spijt van gehad.

‘Via een vriend kwam ik terecht bij de opleiding industrieel product ontwerpen. Vanaf het begin voelde het goed en ik heb er geen moment spijt van gehad.’

‘Binnen de opleiding leiden we studenten op die zich bewegen op het snijvlak van techniek en gebruik. Ipo wordt soms vergeleken met werktuigbouwkunde, maar wij leggen veel nadruk op de menskant: hoe gebruik je een product, hoe sluit het aan bij de gebruiker en wat betekent dat voor de ergonomie en de vormgeving? Tegelijkertijd kijken we ook naar hoe iets gemaakt en geproduceerd kan worden.

‘Wat ik mooi vind aan het werk, is het moment waarop studenten zich echt ontwikkelen en een richting vinden. Vaak gebeurt dat rond de stageperiode, wanneer ze ineens een sprong maken en ontdekken waar hun interesse ligt. Sommige studenten weten dat al vroeg, anderen blijven langer zoeken. Dat proces vind ik interessant om te begeleiden.

‘Veel van wat ik met mijn eigen bureau deed, komt nog steeds terug in mijn werk nu. Ik leg verbindingen, haal opdrachten van buitenaf binnen en ik werk samen met andere opleidingen. Zo ben ik veel bezig met duurzaamheid en circulariteit en binnen een onderzoeksgroep rond klimaat en water zetten we op dit moment een experimenteertuin op. Daar willen we studenten in contact brengen met de buitenruimte en ze laten werken aan onderzoeken en projecten die aansluiten op actuele vraagstukken als droogte, wateroverlast en biodiversiteit. Met bouwkunde, civiele techniek en watermanagement kijken we samen hoe studenten kunnen bijdragen aan grote vraagstukken uit de stad en hoe we dat in het onderwijs kunnen integreren.

‘Wat ik mooi vind aan het werk, is het moment waarop studenten zich echt ontwikkelen en een richting vinden.’

‘Begin mei gaat onze reis van start. Eerst maken we een tussenstop in New York en daarna gaan we naar Guatemala, waar we ook nog een korte taalcursus volgen voordat we beginnen met de bouw. Halverwege mei starten we met het project, dat ongeveer vier weken duurt. Waar we precies gaan overnachten tijdens het bouwen, weten we nog niet helemaal. Waarschijnlijk wordt dat in de buurt van de bouwlocatie geregeld, zodat we dicht bij het project zitten.

‘Na het werk gaan we verder reizen en sluiten we de periode af met een rondreis door Guatemala, Belize en Mexico. Een reis die we eerder al wilden maken met onze jongste dochter, maar die toen niet kon doorgaan. Juist daarom is het bijzonder dat zij nu alsnog een paar weken bij ons aansluit en met ons meereist. We hebben er allemaal heel veel zin in.

‘Om het project mogelijk te maken en om écht iets wezenlijks neer te kunnen zetten, zijn we ook bezig met het inzamelen van geld voor de bouwkosten. We organiseren onder andere twee benefietmaaltijden voor vrienden en buren en we proberen via ons netwerk extra financiële steun te vinden. Ons streefbedrag is 9.000 euro, de bouwkosten voor een schoollokaal. Iedereen die wil bijdragen, is uiteraard meer dan welkom.’

Wil jij bijdragen aan dit project? Dat kan via deze link.

Tekst en foto: Sanne van der Most