Terwijl ik dit blog aan het typen ben, zit ik buiten in de kou, voor de deur van mijn appartement in Parijs. Buitengesloten. Na een rondje wandelen ben ik mijn sleutel kwijtgeraakt, en nu moet ik anderhalf uur wachten tot mijn buurvrouw thuiskomt en me weer binnen kan laten.

Vroeger zou ik in zo’n situatie compleet in paniek zijn geraakt en waarschijnlijk heel hard hebben gehuild. Maar er is veel veranderd in mij en mijn leven de afgelopen tijd. Het lukte me direct om de situatie te accepteren. Natuurlijk baal ik enorm, maar ik blijf er opvallend rustig onder. Deze veerkracht heb ik de afgelopen maanden vaker bij mezelf gezien.

Na drie maanden reizen door Azië, zonder vast adres, leven vanuit een koffer en douchen met slippers aan, was het tijd om weer naar huis te gaan. Of beter gezegd: mijn tijdelijke thuis in Nederland, want ik was daar maar anderhalve week voordat ik weer door zou verhuizen naar Parijs.

Het was een enorme overgang om terug te keren naar het platte Nederland, omringd door familie en kersttradities. Het was heel erg fijn om iedereen weer te zien, maar ook lastig om direct weer gedag te zeggen.

Even schakelen was het zeker. Mijn koffer vol korte broekjes en bikini’s moest worden uitgepakt, alleen om vervolgens dozen in te pakken met winterkleding en mijn andere spullen. Tussen het inpakken door probeerde ik al mijn vrienden en familie nog even te zien. Daarbovenop startte ik ook weer met werken. Het was allemaal ontzettend leuk, maar het voelde wel als een razendsnelle overgang.

Toen ik eindelijk een beetje gewend was aan Nederland, was het alweer tijd om te verhuizen naar Parijs. Nu, bijna twee weken later, begin ik hier ook langzaam te landen. Wat ik tijdens deze periodes van verandering heb geleerd, is dat ik best goed ben in het aanpassen aan nieuwe situaties. Waar ik me vroeger door stress volledig liet overnemen, kan ik nu veel sneller dingen accepteren en relativeren.

Deze groei komt niet vanzelf. Ik ben hier bewust mee bezig door boeken te lezen over mindfulness, te mediteren en ademhalingsoefeningen te doen. Het leven is soms echt even lastig, maar ik wil niet meer dat stress mijn leven overneemt. Begrijp me niet verkeerd, ik ervaar nog steeds stress op bepaalde momenten, maar ik ben enorm gegroeid in het vinden van innerlijke rust en weerstandsvermogen. En ik kijk ernaar uit om deze weg verder te bewandelen.

Terug naar het heden, hier buiten op de stoep in Parijs. Terwijl ik zit te wachten en schrijven, zie ik het vooral als een moment van reflectie. Misschien komt het doordat ik de afgelopen maanden heb ervaren hoe flexibel en veerkrachtig ik kan zijn. Wat ik zeker weet, is dat ik trots ben op hoe ik met dit soort momenten omga.

Volg ons op Instagram