Toen ik als dertiger in het onderwijs begon, voelde ik me jong en fris. Maar studenten bleven me hardnekkig met ‘u’ aanspreken, ondanks mijn vele ‘zeg-maar-jij’s’. Tegenwoordig beginnen Teams-berichtjes steeds vaker met ‘Hey’. Aan de ene kant mooi dat de student zich blijkbaar zo op zijn gemak voelt dit te sturen, aan de andere kant voelt het voor mij wat ongemakkelijk.  

Maar… wat weet ú eigenlijk van…  de oudere docent?  

Op dit moment is het zeker geen regel dat docenten ook werkelijk met pensioen gaan als ze dat kunnen; op dit moment werken er bij verpleegkunde meerdere pensionado’s die hun werk zó leuk vinden, dat ze nog niet aan stoppen denken. Maar voordat je aangekomen bent bij die magische 67 jaar kan het soms best hobbelig zijn, als ik de verhalen mag geloven.  

Want wat heeft een hogeschool oudere docenten eigenlijk te bieden in een onderwijsomgeving die zich steeds sneller vernieuwt? Ervaring is mooi, maar het kan ook worden afgedaan als een obstakel voor verandering.  

Maar wie anders kan anekdotes vertellen uit een tijd waarin onderwijsvernieuwing betekende dat het whiteboard het krijtbord verving? Daarnaast kan de hogeschool investeren in een lokaal met een krijtbord, echte krijtjes en een stoffen wisser, papieren ‘blokboeken’, een echte Volkskrant en een koffiezetapparaat dat pruttelt, in plaats van piept. Dat is trouwens ook heel aantrekkelijk voor jongere studenten en docenten, die ontprikkelende rust. 

En als we het echt serieus aanpakken, dan komt er wat mij betreft een erepenning voor praktische wijsheid; een officiële erkenning voor alle jaren ervaring in het omgaan met mondige studenten en steeds veranderende curricula. Of we maken een escaperoom ‘onderwijsbeleid’, waarin docenten -competitief op leeftijd- moeten ontsnappen uit een doolhof van slecht geïmplementeerde formats, vage theorieën en steeds wijzigende competentieprofielen. Daarnaast bij deze een pleidooi voor slow education, waarin verdieping en reflectie worden gekoesterd in plaats van het voortdurend sprinten naar de volgende onderwijsvernieuwing.  

In plaats van oudere docenten te zien als een groep die ‘nog mee moet’ in de veranderingen, kunnen hogescholen hen ook coachend inzetten als stabiliserende factor. Terwijl de onderwijswereld steeds sneller draait, zeggen zij: ‘We hebben dit al eens meegemaakt… adem in, adem uit.’  

Misschien is de oudere werknemer in het onderwijs dus geen overblijfsel uit vervlogen tijden, maar juist de perfecte brug tussen traditie en vernieuwing. Want als de hogeschool écht een leeromgeving is, hey, laten we dan ook leren van degenen die al decennialang meedoen.