Na een heerlijk weekje Italië met veel pizza en gelato was het moment eindelijk daar: mijn eerste sollicitatiegesprek voor een mogelijk stagebedrijf. Aangezien dit de eerste positieve reactie is op m’n sollicitaties, was ik best een beetje zenuwachtig. 

Hoe bereid je je eigenlijk voor op zo’n gesprek? Als ontwerpstudent gaat dat misschien toch net even anders dan bij andere opleidingen. Wij solliciteren namelijk met een portfolio, en dat kan best confronterend zijn. Bedrijven kunnen dan precies zien wat je wél en niet kunt, hoe je schetsen eruitzien, je 3D-modellen, materiaalkeuzes… Er valt niet veel te bluffen, helaas. Naast je portfolio schrijf je meestal ook een motivatiebrief, maar dat is volgens mij vrij standaard. 

Tot nu toe heb ik bij ongeveer twaalf bedrijven gesolliciteerd, en nu dus mijn eerste uitnodiging voor een gesprek. De rest was of geen match, of er werd gewoon helemaal niet gereageerd. Dat maakte deze reactie natuurlijk extra spannend. 

Het gesprek zelf is bedoeld om te kijken of er een match is voor een mogelijk project. Maar ik weet ook dat ze inhoudelijke vragen kunnen stellen, zoals: ‘Hoe zou jij dit aanpakken? Waarom heb je voor deze verbinding gekozen? Zou je een ander materiaal gebruiken?’ En dat maakt het lastig om je echt goed voor te bereiden, want je weet simpelweg niet precies wat ze gaan vragen. 

Wat ik in ieder geval altijd doe, is me goed inlezen in het bedrijf. Welke projecten hebben ze gedaan? Waar zijn ze in gespecialiseerd? Wat is hun ontwerpvisie? Vaak kun je daar tijdens het gesprek mooi op inhaken. Je toont interesse en het gesprek voelt ook meteen wat natuurlijker. 

Daarnaast loop ik mijn portfolio nog een keer helemaal door. Vaak komen er vragen over de projecten die erin staan, zoals: ‘Wat was je favoriete project? Wat zou je verder ontwikkeld hebben als je meer tijd had?’ Handig om dus weer even helder te hebben wat ik eigenlijk in de afgelopen vier jaar heb gedaan. 

En dan is er natuurlijk nog de kledingkeuze. Ik trek meestal iets rustigs aan waar ik me comfortabel in voel. Als ik me op m’n gemak voel, zit ik automatisch zelfverzekerder in het gesprek. Bij sommige bedrijven kan het ook juist leuk zijn om iets dat meer uitgesproken is te dragen – dat zegt soms ook wat over wie je bent als ontwerper. Maar dat moet je een beetje aanvoelen per situatie. 

Dus ja, spannend blijft het sowieso. Maar ergens is het ook wel weer leuk. Je mag laten zien wie je bent, wat je maakt en hoe je denkt. 

Nu maar hopen dat ze een beetje fan zijn van m’n werk – en van mij 🙂 En zo niet? Dan was dit in ieder geval een goede eerste oefening. Op naar de volgende! 

Volg ons op Instagram