Er zijn van die periodes waarin je het gevoel hebt dat de dood zich aan het invreten is in je dagelijks leven. De laatste tijd is het alsof de dood niet meer ergens in de verte rondsluipt, maar zonder kloppen binnenloopt.  

Een vriendin van vroeger heeft ineens kanker. ‘Volgende week heb ik scans om te zien of ik uitzaaiingen heb’, appt ze. En ik knik een beetje naar mijn scherm, met een groot brok in mijn keel. De buren, een lief echtpaar waar we al jaren fijn contact mee hebben, overleden beiden deze maand. Hij aan hartfalen, zij aan ALS. Twee weken na zijn overlijden was haar euthanasie.  

En voor ik het weet, hoor ik het overal. Alsof er een seismograaf in mij zit, die alleen signalen van ‘dood’ registreert. Van een grote aardbeving tot bewegende hanglampen. Misschien uitzaaiingen, een chemokuur, een plotselinge dood. Oud maar vooral jong. 

Ik voel me een personage in een trage film. Het leven gaat door, maar op verschillende niveaus. Politici vechten elkaar de tent uit. Kinderen leren fietsen. Mensen worden verliefd. Ik maak me er druk om dat dankzij een TikTok-filmpje nergens meer barista kokosmelk te krijgen is. Maar ondertussen tel ik stilletjes af. 

Want het is voor mij nog geen verdriet met hoofdletters. Nog geen dramatische omhelzingen in een ziekenhuisgang. Het is subtiel hoe leed en zorgen van anderen voor mij optellen tot een grote grijze wolk van onrust.  

Ik ben niet bang, wel geraakt. Blij en tegelijk zeer ongerust door het bericht dat de oude vriendin geen uitzaaiingen heeft, maar wel ernstige kanker. Geraakt door de dappere mails van de lieve collega die plotseling zo ernstig ziek is. Door het verdriet van de student die plotseling een heel geliefd iemand moet missen.  

En dan stuurt mijn vriend een filmpje van de meesjes die in het vogelhuisje onder ons balkon broeden. Mijn dochter komt onderweg naar de sportschool even koffiedrinken op mijn thuiswerkdag. En verrassing… ze heeft een zeldzaam pak barista kokosmelk voor me weten te vinden. We drinken koffie aan de keukenbar en kletsen over haar beoogde nieuwe baan.  

En ik denk: misschien is het hier, in deze ogenblikken van rust en fijne hints richting de toekomst, waar we even zorgeloos leven.