Ik was met mijn gezin naar Circusstad Festival geweest en bezocht daar de voorstelling Akri van Manel Rosés. Akri is Sanskriet voor samenbrengen. In deze voorstelling is Rosés de hele tijd bezig om een hoge trap te beklimmen, wat op diverse (mooie en grappige) manieren niet of nauwelijks lukt. In overdrachtelijke zin ging het om het onvermogen om echt ergens bij te horen.

Hij had een monoloog over ‘being out’ en ‘being in’. Ook al ben je buiten, ben je nog steeds binnen. Binnen in je eigen hoofd of gedachten. En wanneer je binnen bent, in het theater, op een feestje of bij vrienden, kan je met je gedachten elders zijn of op dat moment je niet echt op je gemak voelen binnen de groep, en dan ben je toch weer buiten. 

‘When you are in, you are also out and vice versa.‘ 

Vervolgens had het hij over acceptatie. Rosés zei: ‘Wanneer je iedereen probeert ergens bij te betrekken, sluit je automatisch weer andere mensen uit’. Hoe inclusief je iets ook maakt, je stuit daarmee altijd weer iemand tegen de borst. De eeuwige yin en yang of wat dichterbij huis het oud Hollandsche ‘je kan het niet iedereen naar de zin maken’. 

Op het moment lijkt het bij elkaar krijgen van mensen verder uit elkaar te liggen dan ooit te voren. Waar een deel van de mensheid hard bezig is om alles en iedereen te accepteren zoals ze zijn en alles zo laagdrempelig en open mogelijk te maken, is er tegelijkertijd een tegenreactie die alles terug wil naar het oude en wars is van enige vorm van verandering. 

De boodschap van Rosés schoot vandaag weer door mijn hoofd toen ik een rijschoolauto voorbij zag rijden met groot op de zijkant: ‘Ook geschikt voor mensen met autisme, ADD en ADHD’. Want hierin zie ik toch de vooruitgang. Vroeger moest iedereen alles op dezelfde manier doen, leren of aantonen. Niet alleen bij rijlessen, maar ook op school, op het werk en op sociaal gebied.

Inmiddels weten we dat iedereen anders is en andere behoeftes en uitdagingen heeft. We zijn als maatschappij goed op weg om het voor iedereen zo toegankelijk en behapbaar mogelijk te maken. Niet iedereen zal het eens zijn met deze meer inclusieve of ‘softe’ aanpak, maar ik zie er vooral onze menselijkheid in terug. We zijn niet gemaakt om allemaal in hetzelfde keurslijf te passen.  

Dus geachte lezer, nu het bijna vakantie is, denk op een onbewaakt moment eens rustig na waar jij zelf nog wat meer begrip of acceptatie kan tonen. Ben je als (beginnend) docent soms toch wat te rechtlijnig tegen sommige leerlingen die net even andere behoeftes hebben? Heb je in de zorg niet altijd begrip voor die steevast klagende patiënt, waarbij misschien hele andere dingen spelen? Ben je mogelijk iets te kort door de bocht gegaan bij het reageren op iets wat een goede vriend je vertelde?

Kijk eens kritisch naar je eigen handelen en hoe goed jij het doet qua acceptatie en empathie. Het hoeft niet wereldschokkend te zijn, maar volgens mij ligt de oplossing bij begrip. Acceptatie is de toekomst. 

Volg ons op Instagram