| 
|
Lara Dalmis is vierdejaars Industrieel Product Ontwerpen (IPO) studente aan de Hogeschool Rotterdam. Ze loopt tot januari haar afstudeerstage bij de HEMA en blogt maandelijks over haar ervaring.
Foto: Paul van der Blom
Oké, ik zit met een dilemma. Dat sollicitatiegesprek waar ik het eerder over had, was dus bij een groot Nederlands technologiebedrijf – je weet wel, eentje die al decennialang bestaat en bekend is van dingen als tv’s, elektrische tandenborstels en slimme lampen. Jep, die ja. En het ding is… ik ben aangenomen!
Alleen past het project totaal niet bij me. Zowel qua interesse als kennis. Het gaat om iets supertechnisch, en laat dat nou nét de kant zijn waar ik niet in wil groeien – en waarin ik me dus ook niet wil specialiseren. Als dit bij een willekeurig ander bedrijf was geweest, had ik waarschijnlijk snel nee gezegd. Maar omdat het tot nu toe de enige positieve reactie is – én dan ook nog bij zo’n bekende naam – wordt het ineens een veel lastigere beslissing.
Ik ben dus echt aan het afwegen. Het voelt zonde om nee te zeggen, maar als ik eerlijk kijk naar de inhoud, dan is het gewoon geen goede match. En dan zit het project ook nog eens in Friesland. Dat zou betekenen dat ik moet verhuizen, een kamer moet zoeken, huurkosten erbij… De enige echte plus is op dit moment de naam van het bedrijf. Dat het mooi staat op mijn cv. Maar inhoudelijk is het niks voor mij.
Wat het spannend maakt, is het idee dat ik niet weet wanneer ik weer zo’n kans krijg. Maar een project voor je afstuderen van 16 weken doen waar je niks mee hebt, en waar je waarschijnlijk ook niet goed in bent, is natuurlijk niet slim.
Wat er nu op zit, is nog meer sollicitaties uitsturen. Liefst naar bedrijven die iets dichterbij zitten en beter aansluiten bij wat ik kan en wil. Het is inmiddels half juni, dus ik voel wel wat druk. Al is het minder heftig dan de vorige keer toen ik op zoek moest voor mijn meeloopstage. Ik heb nu geen harde deadline, maar zolang er niks geregeld is, kan ik niet afstuderen en blijft er een soort constante onrust op de achtergrond aanwezig.
Ik ga nu maar even die afwijzingsmail schrijven. De groeten.
Profielen is ook actief op LinkedIn. Volg ons, blijf op de hoogte en praat mee over actuele onderwerpen.
De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.
Lees hier alle details over onze spelregels.
Dat is zeker een Dilemma!
Een belangrijke reflectie vraag om jezelf hier te stellen is: Waarom wil je niet de (super) Technische uitdaging aangaan?
Het klinkt als een mooie uitdaging waar in jij ontzettend kan in groeien en shinen. Juist de grote projecten buiten je comfortzone zijn de plekken waar je veel leert (#docentvisie). Dit niet bij naam genoemde ‘groot Nederlands technologiebedrijf’ heeft tegen jou ja gezegd, zij zien de (technische) potentie in jou. Hebben zij helemaal ongelijk of heb je toch nog een onbenut/ onontdekt technisch talent?
Hiernaast is er chronisch te kort aan vrouwelijke techneuten, dit is mogelijk jouw carrière springplank in een (nog) te leeg zwembad.
Dus nogmaals: Wat maakt dat je de uitdaging niet wilt aangaan? Het zou honderd jaar zonde zijn als je kansen uit de weg gaat, doordat je in jouw comfort zone blijft plakken.
Mijn advies: Wacht nog heel even met de afwijzingsbrief. Achterhaal waar jouw weerstand tegen techniek vandaan komt. Zijn dit geldige redenen of voel je de grenzen va de comfortzone schuren?
Mocht je dan toch concluderen dat de stage niets voor jou is, dan heb je dit veel beter voor jezelf onderbouwd.
Wat is dat toch met die aversie tegen techniek? De illusie dat techniek saai is, is hardnekkig. Terwijl techniek zoveel ‘out of the box’ denken, creativiteit, contact met mensen uit allerlei omgevingen en landen, je echt inleven in de doelgroep en in onbedoelde doelgroepen vergt. Na 32 jaar techniek nog steeds geen dag spijt. Wie kan dat nu zeggen?