Aan het begin van het jaar schreef ik vol optimisme over de positieve energie van de glasorgelman. Zo tegen het einde van het studiejaar en daarmee ook het einde van mijn hbo-loopbaan is er nog maar mondjesmaat sprake van die moedige blik.  

Het gehele curriculum van ‘mijn’ studie is naar horen zeggen veranderd in één groot praktisch paradijs waarin eerstejaars zich minder in taaie stof onderdompelen en meer oefeningen in de praktijk krijgen. Een positieve verandering zou je denken, maar ik vraag me af wat het voor zin heeft om studenten ver weg van theorie te houden binnen een al praktische beroepsopleiding.

Tegenwoordig kunnen sommige leeftijdsgenoten geen alinea meer lezen waar ze hun aandacht bij kunnen houden, laat staan een video kijken die niet versneld afgespeeld kan worden. Alles om maar geen verloren gedachte te krijgen op een onbewaakt moment. Men schaamt zich tegenwoordig niet meer voor de gefrituurde bovenkamer en scrolt vrolijk door.  

Ook het gebruik van een AI-hulpmiddel om alles voor te kauwen wordt inmiddels als normaal beschouwd. Het lijkt wel alsof niemand meer zin heeft om zelf na te denken. Zo hoorde ik een tijd geleden twee jonge mensen met elkaar in gesprek, het was op school en ging zo:  
‘Hij zei dat hij gefrustreerd was.’  
‘Wat betekent dat?’  
‘Wat?’ 
‘Gefrustreerd. Wat betekent dat?’  
‘Weet ik eigenlijk niet.’ 

Noem mij maar zuur of verheven, en misschien is de aard van het woord “frustratie” mij bekender dan anderen, maar deze conversatie heeft écht plaatsgevonden. Ik vind het schrikbarend dat men woorden gebruikt waarvan de betekenis ze onbekend is. Tegelijkertijd is het tekenend voor de tijdsgeest. Geen idee hebbend van de impact van woorden en de ware betekenis.  

Er bestond ooit een tijd waarin je, als je bijvoorbeeld niet op de naam van de acteur uit die ene film kon komen, je urenlang kon (lees: moest) mijmeren, en er soms niet eens op kwam. Nu pakt men de telefoon met virtueel assistentje die je binnen luttele seconden het antwoord geeft. Makkelijk is een dooddoener en geduld bestaat niet meer.  

Tegelijkertijd vind ik boomers die zeuren over de verloren generatie – en daar komt mijn paradoxale karakter naar boven – ook vermoeiend. Het standpunt dat Generatie Z lui is, is al lang niet meer origineel. Dat iedere generatie neerkijkt op de volgende is al sinds jaar en dag een gegeven. Natuurlijk is het een doodzonde een hele generatie af te schrijven om hun korte spanningsboog. Juist zij die nog wel proberen zelf na te denken en deze beweringen te ontkrachten zijn er genoeg, dat durf ik wel te hopen.   

Mijn wens voor deze zomer is dat we met z’n allen wat meer zelf gaan nadenken. Ook al duurt het dan misschien wat langer, ga in plaats van scrollen een puzzel maken en gewoon eens ouderwets voor je uit staren. Als je spanningsboog het toelaat. 

Volg ons op Instagram