IT’er Jan Groenendijk kwam uit het bedrijfsleven. Tijdens zijn sollicitatiegesprek bij de Hogeschool Rotterdam droeg hij een driedelig pak. Daarna nooit meer. ‘Heerlijk, die informele sfeer.’ Na 34 jaar en 25 verhuizingen, neemt hij na de zomer afscheid.

‘Ik ben ooit begonnen in een commerciële functie, in Zeist bij een schrijfmachinefabriek, Triumph Adler Nederland. Een van mijn taken was de service aan computersystemen. Daarna ben ik gaan werken op een supportafdeling van Troost systeemcentrum in Hendrik-Ido-Ambacht. Daar heb ik zo’n beetje alles over netwerkbeheer geleerd.

‘Na een paar jaar kwam de Hogeschool Rotterdam op mijn pad. Een familielid van mij werkte hier ook al. Hij vertelde over de leuke werksfeer en de goede sociale voorzieningen. Ik had in die tijd twee kleine kinderen dus die vastigheid en de fijne arbeidsvoorwaarden zag ik wel zitten. En zo ben ik 34 jaar geleden bij de hogeschool begonnen. Een lange loopbaan waar ik nooit spijt van heb gehad.

‘Op dit moment ben ik nog servicemanager IT. Dat doe ik nu zo’n 5 jaar, sinds corona eigenlijk. Daarvoor heb ik allerlei andere functies bekleed binnen de hogeschool. Wel allemaal op het vlak van IT.

‘Ik heb op heel wat locaties gezeten en veel verhuizingen meegemaakt, ruim 25.’

‘Ik heb op heel wat locaties gezeten en veel verhuizingen meegemaakt, ruim 25. Ik ben ooit begonnen op de locatie Nieuwstraat, de sociale academie zat daar. Toen nog onderdeel van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken- kort HRO- faculteit WAG (welzijn, arbeidsverhoudingen en gezondheidzorg, red.) zoals het vroeger heette. Daar zaten we in een klein hokje met vier collega’s die alles deden op het gebied van IT en netwerkbeheer. Meer was er niet.

‘Later zijn we verhuisd naar het Museumpark en daar zaten alle opleidingen die onderdeel waren van de WAG. Die tijd was wel bijzonder, er zaten nogal wat vrijgevochten types. De opbouw van de hogeschool is in de loop der jaren wel veranderd, maar het informele is er altijd geweest. Toen ik hier kwam solliciteren droeg ik een driedelig pak met een stropdas, dat deed je in die tijd. Maar sinds ik hier kwam werken, heb ik nooit meer een pak aan gehad, zelfs geen stropdas meer. Waar ik wel heel erg aan moest wennen was aan alle vrije dagen die we hier hebben. In het begin was het moeilijk om ze op te maken, maar daar was ik snel aan gewend.

‘Tijdens mijn WAG-periode was ik echt systeemnetwerkbeheerder. Eind jaren ‘90 ben ik locatiecoördinator geworden op de Wijnhaven, waar de de Pabo en de Lero werden samengevoegd. De Willem de Kooning had een heel eigen pand in het oude Lloydgebouw waar vroeger een bank in zat. Weer later is de verbinding gemaakt met de Wijnhaven 61, zoals we het nu nog steeds kennen. Ook dat heb ik meegemaakt.

‘Door alle verhuizingen werden we soms op tijdelijke plekken neergezet zoals een keer op Westblaak en nu weer op Blaak 555. Dit zal ook mijn laatste werkplek zijn voor ik ga stoppen. Of eigenlijk niet, er is geen vaste werkplek meer aanwezig.

‘Dat vond ik altijd een heel leuk aspect van het werk; het feit dat je het voor het onderwijs doet. Helaas wordt dat nog wel eens vergeten.’

‘Het leukste aan het werk vond ik het contact met al mijn collega’s. De energie van de studenten en het onderwijs zelf draagt daar ook wel echt aan bij. Op mijn huidige werkplek mis ik dat laatste wel hoor. Het feit dat je het voor het onderwijs doet vond ik altijd een heel leuk aspect van het werk. Helaas wordt dat nog wel eens vergeten. Misschien is dat een beetje inherent aan de tijd waarin we zitten.

‘Onderwijs is een mooie sector, maar niet altijd een even makkelijke partner om mee te sparren. Het verandert continu en tegelijkertijd blijft het hetzelfde. Er staat nog steeds een docent voor de klas die lesgeeft. De technische kant is veranderd en er wordt veel meer gebruik gemaakt van IT. Dat is echt niet meer weg te denken uit het onderwijs.

‘Onderwijs is een mooie sector, maar niet altijd een even makkelijke partner om mee te sparren.’

‘Na corona dacht ik dat het onderwijs zou veranderen of in elk geval aangepast zou worden. Er is toen heel veel gebruik gemaakt van allerlei IT-oplossingen en dat heeft het onderwijs veel goeds gedaan. Onze rol als IT’ers vond ik toen ook geweldig. Het was eigenlijk, ondanks alle ellende, een hele leuke tijd. Helaas is het onderwijs toch bijna volledig terug gegaan naar het oude, best jammer eigenlijk.

‘En nu ga ik dus na 34 jaar met vervroegd pensioen. Aan de ene kant zal ik het werk missen, maar tegelijkertijd vind ik het ook heel leuk om eens iets heel anders te gaan doen. Stilzitten zal ik zeker niet gaan doen. Ik ben gek op wielrennen. Tijdens mijn loopbaan op de HR ben ik als fietser met het Roparun team van de hogeschool meegefietst. Het jaar erop zat ik in de organisatie. Dat was een ontzettend mooie tijd. Het kostte veel tijd en energie om te organiseren, maar die tijd kreeg je ook van de hogeschool. Gewoon onder werktijd. Dat heb ik wel echt gewaardeerd.

‘Ik ga een fijne werkgever missen, maar zeker ook mijn collega’s. Als je ergens zo lang werkt, dan leer je elkaar echt goed kennen. Fietsen vind ik nog steeds heel leuk en dat ga ik ook vaker doen nu ik stop met werken, maar dat doe je niet zeven dagen in de week. Dus ik ga zeker her en der nog wat klusjes doen en wat freelancen. Kortom, ik zal me niet vervelen. Maar eerst maar eens lekker genieten van de zomer.’

Tekst en foto: Sanne van der Most