Over een maand mogen we weer onze democratische rechtsstaat verdedigen. Je begrijpt dat ik van deze constatering ook overrompeld werd. Maar inmiddels kan ik mijn ogen er ook niet meer voor sluiten, want op straat zie ik dat politieke partijen langzaam beginnen met het verzinnen van onrealistische en oneerlijke campagneslogans. Niettemin zijn de teksten zo overtuigend dat ik op 29 oktober het liefst op alle partijen zou willen stemmen.

Dat is natuurlijk praktisch onmogelijk en stembiljet-technisch ongeldig – voor hetzelfde geld lever ik een zelf ingekleurde tekening in – en aan het eind van de rit moet ik toch echt gaan kiezen. Buiten kijf staat dat ik het liefst zelf als kiezer had willen opstappen en verantwoordelijkheid willen nemen voor het falende overheidsbeleid en de politieke impasse van kabinet Schoof.

Om voor mezelf duidelijkheid te scheppen heb ik als strategische stemmer plichtsgetrouw iedere dag de peilingen van Ipsos I&O grondig bestudeerd – oftewel strategisch tijd verspillen – maar uit mijn eigen peiling blijk ik als kiezer nog lang niet mentaal klaar te zijn voor nieuwe verkiezingen. Dat is niet omdat ik net uit een scheiding kom – ik zit net 1,5 jaar in een relatie – of geen houding kan aanmeten bij kruidnotenaanbiedingen in september, maar vanwege het feit dat ik niet psychisch weerbaar ben tegen een te grote blootstelling aan politieke clichés. ‘Behoefte aan normale politici, het volk spreekt, terug naar de menselijke maat, grenzen stellen aan migratie, daadkracht, regie terugpakken, het roer omgooien, problemen niet voor ons uitschuiven, naar het volk luisteren.’

Misschien is dat ook één van de redenen dat de kloof tussen kiezers en politici groter en dieper wordt. Met populistische partijen die tijdens de campagnes als spreekbuis van het volk willen fungeren. Misschien wil de kiezer voortaan dat politici alleen namens henzelf en de partij spreken in plaats van namens het volk. En waarschijnlijk blijkt binnenkort ook uit de verkiezingsuitslag dat de kiezer totaal andere ideeën erop nahield over ‘wat er leeft onder het volk’.

Is het daarom niet slim om voorafgaand aan de verkiezingen eerst een referendum te houden? Zodat mensen zelf kunnen aangeven of ze al zin hebben in verkiezingen. Na alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd, is het minste dat je kunt doen toch even checken hoe mensen ervoor staan.

Gelukkig heb ik inmiddels één partij al definitief van mijn lijstje weten te schrappen. Mocht ik bij het stemmen plotseling – totaal buiten mijn bewustzijn om – in het stemhokje aan een PVV-vertoog beginnen, trek dan gerust aan de bel als vrijwilliger. Als ik zelfs het gehele partijprogramma rappend weet voort te brengen, mag je me mij meteen aanmelden voor medisch onderzoek naar verkiezingspsychose.

Verder ben ik ook wel benieuwd hoe andere studenten hierin staan. Ik verwacht vooralsnog van hen wel een hogere opkomst dan op 28 oktober – de dag vóór de verkiezingen. Maar misschien is het zaak een aanwezigheidsplicht in te voeren. Er zijn vast een aantal geëngageerde hogeschooldocenten die zich als surveillant willen opstellen, in het kader van burgerschap. Of is dat controversieel?

In ieder geval hebben we allemaal onderweg naar de verkiezingen nog genoeg tijd om ons verstrooide brein te verliezen in peilingen, talkshows en politieke clichés. En zolang ik geen stembiljet zie, houd ik mijn opties lekker open.