Eef Snijders (35) werkt op de RDM Campus als projectondersteuner bij het Centre of Expertise HRTech. In haar vrije tijd schrijft en zingt ze als Emmy Eve Nederlandstalige popnummers. Eén van haar nummers werd onlangs zonder dat ze het wist gebruikt voor de televisieserie Woeste Grond. ‘Een geweldige verrassing.’

‘Een paar jaar geleden werkte ik in een echt commerciële wereld, ik deed de marketing bij een leverancier van muziekinstrumenten. Op een gegeven moment voelde ik me niet meer zo nuttig in het werk wat ik deed. Toen ik de overstap maakte naar het hoger onderwijs, zat ik veel beter op mijn plek. Ik ging aan de slag bij Codarts, de Hogeschool voor de Kunsten, waar ik in het projectmanagement werkte. Sinds juni werk ik nu bij het CoE HRTech op de Hogeschool Rotterdam.

‘Ik heb helemaal geen technische achtergrond, maar ik kan wél een bijdrage leveren aan iets belangrijks, wat echt impact heeft op de maatschappij. ‘

‘Als Centre of Expertise is ons onderzoeksgebied: Stad, Haven en Industrie. Met een sterke link naar de stad Rotterdam, maar ook met klimaat en duurzaamheid in bredere zin. Ik ben sinds juni een spil in de aanvraag van de subsidies en bij het administreren van alles wat bij de projecten komt kijken. Een wereld die voor mij inhoudelijk totaal nieuw is. Ik heb helemaal geen technische achtergrond, maar ik kan wél een bijdrage leveren aan iets belangrijks, wat impact heeft op de maatschappij. Mij geeft dat wel een stuk zingeving in het werk wat ik doe, een gevoel van voldoening.

‘Deze locatie is heel levendig en er gebeurt van alles. Meerdere scholen delen het pand en er zijn start-ups en scale-ups gevestigd. Ik werk onder meer aan het project Thirsty Cities, van lector Ted Veldkamp. Dat is een project waar een aantal hogescholen, gemeenten en bedrijven bij zijn aangesloten, gericht op klimaat, met onder andere vraagstukken over hoe je de steden kunt voorzien van wateropslag in de strijd tegen droogte en overstromingen. Ook daar had ik helemaal geen achtergrond in. En dat is het leuke van dit CoE: ik kom in aanraking met allemaal nieuwe thema’s en mensen waar ik normaal niet zomaar mee in aanraking zou komen. Voor dit project werken we bijvoorbeeld samen met mensen van Naturalis.

‘Ik kom in aanraking met allemaal nieuwe thema’s en mensen waar ik normaal niet zomaar mee in aanraking zou komen.’

‘Met muziek heb ik mijn hele leven al wat gehad. Ik maak al zeker 15 jaar muziek, dat is echt mijn allergrootste passie. Ik schrijf en ik zing en ik heb een band waarmee ik ook optreed. Ik heb altijd wel de droom gehad om door te breken in de muziek, om mijn geld ermee te verdienen en het grotere publiek te bereiken, maar de muziekindustrie is natuurlijk keihard. De garantie dat je het gaat maken, heb je nooit.

‘Dat mijn muziek onder een film of een serie komt, dat leek me altijd geweldig. Daar heb ik ook meerdere mensen voor gemaild en ik ben er diverse netwerkborrels voor afgegaan. Vaak was het antwoord: dat werkt niet zo direct. Je kunt niet zomaar een nummer insturen, daar zit een hele organisatie achter, er is veel geld mee gemoeid en grote belangen. Die droom heb ik dus op een laag pitje gezet.

‘Ik ben in elk geval zeker nog van plan om de producent van de serie te laten weten dat ik nog veel meer nummers heb geschreven. Wie weet kunnen ze er wat mee. ‘

‘Tot een van mijn nummers onlangs ineens verscheen in de Nederlandse tv-serie Woeste Grond. Ik volg die serie niet, mijn vader ook niet. Hij had heel toevallig de tv aanstaan en hoorde mijn nummer ‘Wat je voelt’ voorbijkomen. Meteen belde hij me op om te checken of het klopte. Het leek me heel raar, want ik wist van niks. Ik heb het teruggekeken en inderdaad, het was mijn nummer. Ik was helemaal in shock. Uiteraard vooral door enthousiasme; het was me eindelijk gelukt. Maar ook van verbazing, want hoe kan het dat ik hier helemaal niks van weet? Hoe zijn ze bij mijn nummer terechtgekomen. Mag dat wel zomaar? En hoe zit het met de rechten en de vergoeding? Ik ben de auteur en ik heb de masterrechten.

‘Ik heb het uitgezocht en het blijkt gewoon te kunnen zo. Ik had mijn nummer aangemeld bij Buma Stemra, de belangenvereniging voor auteurs. De NPO mag het dan gebruiken en ik krijg dan gewoon netjes betaald. Net als bij Spotify krijg je dan een soort streamersaandeel. Ik word er niet rijk van en dat is ook helemaal oké, maar ik had het wel heel leuk gevonden als ik het had geweten. Sowieso ben ik er heel blij mee uiteraard.

‘En wie weet waar het toe leidt. Ik ben in elk geval zeker nog van plan om de producent van de serie te laten weten dat ik nog veel meer nummers heb geschreven. Wie weet kunnen ze er wat mee. Ik ben in elk geval supertrots. Op 1 februari treed ik op bij het Gluren bij de Buren festival in Rotterdam. Dus wil je mij en de band live horen, kom dan gezellig langs.’

Tekst en foto: Sanne van der Most