Anna Ensing (22) studeert verpleegkunde. Voor de minor Beyond Borders ging ze naar Suriname en draaide ze mee in een stichting voor meervoudig gehandicapte kinderen en jongvolwassenen. ‘Een bijzondere, maar ook heftige ervaring die ik meeneem voor de rest van mijn leven.’

‘Verpleegkunde is echt mijn roeping. Het past heel goed bij me en ik heb tot op de dag van vandaag geen spijt van mijn keuze, dit is echt iets wat ik later wil doen. Het sociale aspect vind ik heel erg leuk. Ik kan makkelijk praten met mensen en zeker als iemand ergens mee zit, dan neem ik daar graag de tijd voor.

‘Verpleegkunde is echt mijn roeping. Het past heel goed bij me, dit is echt iets wat ik later wil doen.’

‘Ik ging in Suriname aan de slag voor een stichting voor meervoudig gehandicapte kinderen en jongvolwassenen met een meervoudige beperking. Samen met vier andere studenten van verschillende studierichtingen deed ik onderzoek naar hoe je deze doelgroep meer activiteit of beweging kunt laten doen. Er is daar wel een activiteitenbegeleider dus een deel van de kinderen die dat kan, gaat daar wel heen. Maar er zijn ook veel achterblijvers. Op die groep hebben wij ons met name gericht.

‘Ik vond het behoorlijk heftig om daar een tijd mee te draaien. Het verschil tussen Suriname en Nederland voor dit soort kinderen is wel groot. Zij zijn daar echt veel armer dan wij. Deze stichting is volledig afhankelijk van donaties. Natuurlijk krijgen ze aandacht en doen ze wel wat activiteiten, maar omdat het daar superwarm is, komen deze kinderen toch minder in actie. Dat vond ik best schrijnend om te zien.

‘Ik ging in Suriname aan de slag om kinderen en jongvolwassenen met een meervoudige beperking meer activiteit en beweging te laten doen.’

‘Hoewel onze opdracht die beweging als uitgangspunt had, zijn wij ons vooral gaan bezighouden met het ontwikkelen van activiteiten om hun zintuigen mee te nemen. Veel van deze kinderen kunnen niet zelfstandig lopen of staan. Op die locatie waren verschillende ondergronden, zoals aarde en zand. Wij hebben activiteiten bedacht waarbij we ze met hun voeten daar in hebben gezet zodat ze het verschil konden voelen, maar we zijn ook met ze gaan tekenen en we hebben van alles met muziek gedaan. Voor onze eindopdracht hebben wij een activiteitenbox ontwikkeld waar allemaal materiaal in zit dat zij kunnen blijven inzetten. Hopelijk blijven ze die gebruiken.

‘Ik vind het leuk om me met verschillende doelgroepen en verschillende zorggebieden bezig te houden. Na Suriname, ga ik mijn afstudeerstage nu bij het CJG doen, dat is het consultatiebureau, op de locatie in IJsselmonde. Dan heb ik weer met die jonge doelgroep en de ouders te maken. Eigenlijk zijn daar twee groepen: baby’s van 0 tot en met 4 jaar en dan de groep van kinderen van 4 tot en met 18 jaar. Vooral de baby’s zijn nieuw voor mij, daar weet ik nog weinig van, dus daar verheug ik me wel op. Maar ook die oudere groep is interessant.

‘Op dit moment is er natuurlijk veel te doen om sociale media en de invloed daarvan op kinderen, dus ook dat wordt interessant. Ik ga daar meelopen en meedraaien. En ik heb ook mijn eigen opdrachten, maar daar moet ik nog over praten. Mijn stage duurt een half jaar en daarna ben ik afgestudeerd, dan wil ik misschien eerst iets in het ziekenhuis gaan doen.

‘Tijdens mijn verblijf in Suriname heb ik koning Willem-Alexander en koningin Máxima ontmoet. In de tijd dat ik daar was, vierde Suriname 50 jaar onafhankelijkheid, dat was een geweldig feest waarvoor uiteraard ook de koning en koningin langskwamen. Er ging een link rond waarin Surinamers en Nederlanders zich konden aanmelden om hen te ontmoeten. Je kreeg een mail als je was ingeloot. Ik dacht, zo’n kans krijg ik nooit meer, dus ik heb me meteen aangemeld. Hoewel ik wist dat de kans natuurlijk heel klein was, kreeg ik een paar dagen later bericht dat ik was ingeloot. Echt bizar.

‘Tijdens mijn verblijf in Suriname heb ik koning Willem-Alexander en koningin Máxima ontmoet.’

‘Samen met een huisgenoot mochten we naar de Nederlandse ambassade waar we ze gewoon live hebben ontmoet en handen hebben geschud. Toen iedereen aan de beurt was geweest, heeft Willem-Alexander een leuke speech gegeven, waarin hij ook wat grapjes maakte over de verschillen tussen Nederland en Suriname. Een ervaring om nooit te vergeten, sowieso het hele project. Het heeft echt indruk op me gemaakt en ik neem dit de rest van mijn leven mee.’

Tekst en foto: Sanne van der Most