Onlangs heb ik een paar spierwitte schoenen gekocht. En nee, ik weet ook niet wat me bezielde. Het waren de enige half-degelijke schoenen in mijn maat in het uitverkoop-schap en ik wist meteen dat het geen goed idee was. Want witte schoenen zijn een commitment.

Witte, katoenen schoenen nota bene. Daar zie je alles op en ze blijven maximaal een paar weken schoon voor de eerste vlekken, vegen of andere ellende zich onherroepelijk zullen openbaren. Veelal op de meest onverwachte momenten.

Witte schoenen zijn een test in zelfdiscipline. Kan ik mezelf dit toevertrouwen? Hoe lang gaat het goed? Het vergt bijna dezelfde toewijding als het nemen van een huisdier; er zijn veel verantwoordelijkheden mee gemoeid. Daarom nemen stelletjes die nog niet durven beginnen over het nemen van kinderen vaak een hond of een kat om te kijken hoe het ze vergaat.

Het wit houden van de witte, katoenen schoenen vereist toewijding. Je committeert je eraan en je hebt op het moment van aanschaf de beste intenties. Net als het starten van een nieuwe opleiding. Je neemt je voor om het tot een goed einde te brengen. Wanneer je aan de opleiding begint heb je alles op orde en je overtuigt jezelf ervan dat je er alles aan gaat doen om de opleiding zo goed mogelijk te doorlopen. Maar dan komen toch die eerste vlekken. Of in dit geval je eerste onvoldoendes.

Hoe meer vlekken er op je witte schoenen verschijnen, hoe kleiner de kans is dat je ze nog gaat dragen. En juist dat is het moment waarop je weer even terug moet denken aan het moment dat je ze kocht. Waar is die overtuiging van het begin gebleven? Je rechtte je rug, je haalde diep adem en je liep met rasse schreden naar de kassa. Ik kan dit. Ik ga dit doen. Het gaat mij lukken.

Op mijn nieuwe witte, katoenen schoenen zitten inmiddels een paar donkere vegen en een niet te herleiden bruinrode vlek. Maar ik laat me niet kennen. Na een paar weken ongebruikt in de kast te hebben gestaan, pak ik ze toch weer op. Ik maak een sopje van warm water, afwasmiddel en wat baking soda en ik ga er flink tegenaan.

De strepen gaan er vrij gemakkelijk vanaf. De grote vlek blijkt een lastigere opgaaf, maar met een flinke dosis doorzettingsvermogen is het uiteindelijk gelukt om die bijna helemaal weg te boenen. Elbow grease noemen de Britten dat. De laatste smetjes zijn weggewerkt en alleen ik zie nog waar ze ooit gezeten hebben. Voor ieder ander is het net alsof er nog nooit een vlek geweest is.

Ik trek ze aan. Ik recht mijn rug. Adem nog één keer diep in en ik stap naar buiten. Ik ga mijn schoenen vanaf nu helemaal schoon houden. En mocht er toch op een onverwacht moment een nieuwe vlek opduiken, dan weet ik dat die ook weer weg kan poetsen met de juiste middelen en voldoende elbow grease.

Volg ons op Instagram