Max Versteeg studeert business IT & management. In zijn vrije tijd is hij een middeleeuwse Alaanse krijger en speelt hij de Vikingtijd na. ‘Mijn droom is om de beste één-op-één-vechter te worden.’

‘Ik was altijd al heel erg geïnteresseerd in geschiedenis, vooral in de middeleeuwen en ook in de Romeinse periode. Op mijn vijftiende was ik met mijn vader bij een training op de historische locatie Masamuda in Vlaardingen, waar ik woon. Daar zag ik mensen in middeleeuwse kleding die die tijd naspelen en met elkaar vechten. Meteen dacht ik: dat wil ik ook doen. En niet veel later zei ik ‘pap, ik wil een Viking worden’. We zijn gaan kijken en we waren allebei meteen enthousiast. Inmiddels doen we dit samen.

‘Bij historical reenactment laat je zo accuraat mogelijk aan publiek zien hoe het vroeger was. Dus hoe de mensen toen leefden, waar ze hun geld mee verdienden – zoals met leerbewerking, houtbewerking en smeden – maar ook hoe ze vochten en oorlog voerden. Je probeert een historisch karakter zo goed mogelijk neer te zetten, inclusief je ‘kit’: de kleding, de uitrusting en de achtergrond van de regio die je uitbeeldt.

‘We trainen elke zondag: zwaardvechten, speervechten, duels en ook gevechten in teams. Dat is geen vooraf bedachte choreografie maar echt sparren.’

‘Ik beeld de Vikingtijd uit, maar ik ben niet zomaar als Viking verkleed. Ik speel een rijke Alaanse krijger uit de negende eeuw. De Alanen komen uit de Iraanse steppen en zijn uiteindelijk naar de Noord-Kaukasus gemigreerd. Over de steppen is niet heel veel bekend, terwijl iedereen wel iets weet over Vikingen of Scandinavië. Juist daarom wil ik dat verhaal laten zien.

‘Mijn vader beeldt een Slavische man uit rond de negende eeuw en hij doet vooral het drummen, dat is ook zijn hobby in het ‘echte leven’. Ik doe meer het vechten met mijn sabel. Zo zijn we samen in dezelfde hobby gerold, maar wel ieder met een eigen invulling. We zitten in een groep die Kolovrat heet. Dat is een gemengde Pools-Nederlandse groep. De meeste mensen daarin zijn Pools – daar is het een groot ding – met een paar Nederlanders erbij, waaronder ik.

”Tijdens een wedstrijd draait het om scherpte, het zien van openingen en meteen toeslaan. Je moet actief reageren en je bent steeds bezig met afstand, timing en techniek.’

‘We trainen elke zondag bij Masamuda in Vlaardingen. Daar doen we zwaardvechten, speervechten, duels en ook gevechten in teams. Dat is geen vooraf bedachte choreografie maar echt sparren. We oefenen voor competities, bijvoorbeeld één-op-één of vijf-tegen-vijf.

‘Ik vind vooral het vechten zelf heel leuk. De wapens die we gebruiken zijn bot, maar de klappen zijn niet zacht. Je draagt bescherming, zoals handschoenen, kniebescherming, een tok, een dikke kaftan, elleboogbeschermers en een helm. Het is fysiek zwaar, maar juist dat maakt het ook uitdagend.

‘Tijdens een wedstrijd draait het om scherpte, het zien van openingen en meteen toeslaan. Je moet actief reageren en je bent steeds bezig met afstand, timing en techniek. Daarom train ik ook buiten de reenactment nog. Ik doe boksen voor mijn voetenwerk, mijn houding, mijn reflexen en de afstand tot mijn tegenstander. Thuis oefen ik ook bijna dagelijks met mijn sabel om mijn polsen soepel te houden. Mijn droom is om de beste één-op-één-vechter te worden in zo’n toernooi. Ik kom meestal wel in de top drie terecht en dat motiveert me alleen maar meer.

‘Wat ik verder ook heel leuk vind aan reenactment is dat het echt een sociale hobby is. Je bent bezig met geschiedenis, maar je bent tegelijkertijd ook samen met je groep en met je familie. Dat bonden vind ik heel belangrijk. Ik doe dit nu samen met mijn vader en daardoor brengen we meer tijd met elkaar door dan voorheen. We stemmen af naar welke evenementen we gaan en wat we daar doen, dat maakt het extra leuk.

‘We gaan naar evenementen binnen en buiten Nederland. Bij het Prehistorisch Dorp in Eindhoven bijvoorbeeld, maar ook in Wolin in Polen. Dat is het grootste historical reenactment evenement in de wereld. Daar komen soms wel 600 krijgers vanuit de hele wereld samen voor een grote battle. Ik ga daar elk jaar heen, samen met mijn vader en onze clan. Dat is elk jaar weer een bijzonder moment.

‘Mijn hobby en studie zijn totaal verschillende werelden. Overdag bezig zijn met business en IT en daarnaast in een heel andere historische wereld stappen.’

‘Hoewel ik de middeleeuwen superinteressant vind, zou ik echt nooit in die tijd geleefd willen hebben. Die periode naspelen vind ik fantastisch, maar de kans was toen gewoon redelijk groot dat je arm was en kon sterven aan een wond of een ziekte.

‘Aan de Hogeschool Rotterdam doe ik business IT & management. Dat is echt een mix van bedrijfskunde en IT. Ik zit nu in mijn eerste jaar. Eigenlijk zit je daar precies tussen twee werelden in: je leert hoe bedrijven in elkaar zitten en hoe je daarin functioneert, maar ook hoe je in de IT-wereld problemen kunt oplossen en als schakel kunt optreden tussen beide kanten.

‘Ik ben pas eerstejaars dus ik heb nog alle tijd om te bedenken wat ik er later mee wil. Wat ik al wel weet, is dat ik mezelf meer richting bedrijfskunde zie gaan dan richting IT. Ik vind het interessant hoe organisaties werken, hoe processen in elkaar zitten en hoe je binnen een bedrijf kunt meedenken en meewerken.

‘Tegelijkertijd wil ik naast mijn studie en later naast mijn werk doorgaan met mijn hobby. Die twee werelden zijn totaal verschillend en juist dat vind ik leuk. Overdag bezig zijn met business en IT en daarnaast in een heel andere historische wereld stappen. En ook daar zie ik mogelijkheden voor de toekomst. Als je bijvoorbeeld kleding maakt of zwaarden smeedt, kun je daar in principe best goed mee verdienen. Zeker als je kwaliteit levert en iets historisch kloppends maakt. Een mooie kaftan van zijde kan bijvoorbeeld veel geld kosten en ook een goed gesmeed zwaard levert geld op. Dus ik wil met reenactment doorgaan en ik zie er zeker ook toekomst in.’

Tekst en foto: Sanne van der Most