De Caribische studievereniging Brasa probeert álle HR-studenten uit het Caribische gebied te verenigen. Met een voetbalwedstrijd – in het licht van het WK Voetbal dat van start is gegaan – probeert de vereniging Caribische studenten uit heel Nederland samen te brengen.

De temperatuur schommelt rond de dertien graden en de lucht is Nederlands grijs. Het voetbaltoernooi wordt zelfs even onderbroken door een Hollandse regenbui, maar als je je ogen dichtdoet waan je je zomaar in Paramaribo of Willemstad. We staan echter op een voetbalveld aan de rand van Rotterdam, het geluid van de ringweg dondert op de achtergrond. Daar klinken ook diepe Caribische beats, op en rondom het voetbalveld hoor je Nederlands, Engels, Papiaments en Sranantongo, naast Nederlands de meest gesproken taal in Suriname.

Een ‘Brasa’ die iedereen bij elkaar brengt

Brasa is halverwege 2024 opgericht na een tip van een medewerker van HR-studentenwelzijn, vertelt Jimmy Eduards, student bouwkunde en één van de initiatiefnemers van de studievereniging, enkele dagen vooraf aan de telefoon. Er waren wel clubjes en verenigingen voor specifieke doelgroepen, zoals Antillianen en Surinamers. Kon er niet iets overkoepelends zijn voor HR-studenten?

Daarom wil Brasa de verbinding zoeken met álle Caribische studenten. De naam van de studievereniging is op die manier geen verrassing: ‘Brasa’ betekent ‘knuffel’ in het Papiaments, dat gesproken wordt op de Nederlandse Antillen, én in Sranantongo. ‘We willen iedereen bij elkaar brengen, ongeacht afkomst.’

‘We willen iedereen bij elkaar brengen, ongeacht afkomst.’

Naast het voetbalevenement organiseert de vereniging tal van activiteiten om de studenten, die vaak ver van huis zijn, zich thuis te laten voelen. Soms heel praktisch, zoals een bezoek aan een carrièrebeurs of een cursus voor Surinaamse studenten die naast hun studie willen werken – want daar hebben ze een speciale vergunning voor nodig. Maar ook sociaal, zoals een Paasbrunch. Want familie zit voor deze studenten veelal niet om de hoek. Of een ‘self love-cursus’ met Valentijnsdag.

Zeven teams, zeven landen

Zeven voetbalteams spelen vandaag in poules tegen elkaar – een Nederlands team, en teams uit Colombia, Suriname, de Dominicaanse Republiek, Saba, Aruba en Curaçao. Het winnende team gaat met 300 euro naar huis, een geldbedrag dat op luide instemming kan rekenen. Via de verschillende poules spelen alle teams uiteindelijk één keer tegen elkaar en zo rolt er een winnaar uit de bus.

Tussen de verschillende wedstrijden zijn – bewust – grote pauzes van een minuut of twintig ingelast, zodat de deelnemers van de verschillende teams elkaar op een ludieke manier kunnen leren kennen. Zoals bijvoorbeeld tijdens een ouderwets Hollands potje zaklopen of shootouts.

‘Ik wilde het gevoel van thuis ook hier creëren. We missen het samenzijn met familie’

‘Vanaf het begin ben ik benaderd om lid te worden. Ik wilde het gevoel van thuis ook hier creëren. We missen het samenzijn met familie’, zegt studente accountancy Sharifa die met haar vriendinnen Marit en Claudia langs de lijn staat bij de eerste poulewedstrijd tussen Nederland en Saba. ‘Toen ik net in Nederland kwam, had ik echt las van eenzaamheid’, vertelt Marit uit Curaçao. ‘Door deze vereniging voel ik me echt thuis in Nederland, na twee jaar hier.’

Een thuis creëren

Uieindelijk wil ze wel terug, voorlopig blijft ze in Nederland. Claudia: ‘We willen een home away from home creëeren. Onze afkomsten zijn verschillend maar we ontdekten dat we toch veel gemeenschappelijke normen en waarden hebben.’ Sharifa: ‘We’re one big happy family away from home together’. En in koor roepen ze breeduit dat ze ‘enorm van voetbal houden’. Al komt dat misschien óók door een mannelijke voetbalspeler die kort daarvoor onder luid gejoel zijn ‘normale’ t-shirt verwisselde voor een voetbalshirt.

‘Je komt in een land waar je de taal weliswaar spreekt, maar niets en niemand kent.’

Twee oud-studenten uit Bonaire, Tatiana en Taira, zijn vandaag langsgekomen om steun te betuigen. Tijdens hun studie hadden ze veel aan de vereniging, die hen op weg hielp in het Nederland dat ze niet kenden. Tatiana: ‘Je komt in een land waar je de taal weliswaar spreekt, maar niets en niemand kent. Zo’n warm bad helpt je op weg.’

‘Faja! Faja!’

Het team uit Saba lijkt het Nederlandse team roemloos van het veld te spelen. Al na een paar minuten staat dat 0-3 achter. De keeper klaagt dat hij z’n handen vol heeft aan het tegenhouden van goals. Het team uit Saba rent vooral aanzienlijk harder. Een Nederlandse speler ligt algauw kermend van de pijn op het veld, met excuses van zijn tegenspeler. ‘Wouter jonge, jij had het enige schot op doel deze wedstrijd!’, verzucht een Nederlandse speler na afloop. Zij gaan gauw aan het bier, om kwart voor 2 ’s middags.

Bij de wedstrijd tussen de Dominicaanse Republiek en Curaçao mengt de taal zich als hutspot. ‘Faja! Faja!’ schreeuwt een Curaçaose speler tegen een collega. ‘Pasa! Pasa!’ schreeuwt z’n collega uit de Dominicaanse Republiek. Maar de teams zijn aan elkaar gewaagd, binnen enkele minuten staat het 1-1.

Na een lange middag gaat Colombia uiteindelijk met de hoofdprijs en het geldbedrag ervandoor. Op de tweede plek staat Saba, en het Surinaamse team eindigt op de derde plek.

Tekst: Rutger de Quay
Foto’s: Rutger de Quay, Brasa