Je herkent het vast ook: je ontmoet iemand nieuw, leert die persoon kennen en soms spreek je daarna nog wel af en toe af. Maar vrienden, dat zijn jullie niet. Of tenminste, zo zou jij het niet omschrijven. Hoe dan wel?

Waar ik zelf de laatste tijd tegenaan loop, is dat ik best wel veel mensen ken, maar alleen met een derde echt bevriend ben. Die andere mensen zou ik geen kennissen noemen, omdat dit te veel afstand creëert. Is er eigenlijk een naam voor deze mensen die daartussen vallen?

Dat ging ik dus opzoeken. Lang verhaal kort: dat is er niet. Of je bent vrienden met iemand, of je bent dat niet, dus een kennis. Ik denk dat de aannames die ik heb bij het woord ‘kennis’ me tegenhouden om het te gebruiken.

Maar ik ben niet de enige met aannames over het woord. Toen ik als suggestie tegen een vriendin zei dat ze iemand een kennis moest noemen, zei ze: ‘Nee, dat kan ik echt niet doen’. Mensen denken heel snel dat als je iemand een kennis noemt, je de relatie met die persoon te min doet, terwijl dat helemaal niet zo is. Je kan iemand jaren kennen en genoeg over hen weten, maar dat maakt iemand nog niet een vriend.

Eigenlijk is er helemaal niks mis mee om een kennis te zijn. We moeten gewoon vaker eerlijk zijn en het beestje bij de naam noemen. Dan creëer je niet alleen duidelijkheid voor jezelf, maar ook voor de ander. Dus mijn oproep is: als iemand je vraagt ‘wat zijn jullie?’, zeg dan gewoon alsof het de normaalste zaak van de wereld is: ‘We zijn kennissen’.

En als je dat niet wilt, wordt het misschien tijd om die persoon een echte vriend te maken. Dat betekent tijd en energie investeren, zodat de relatie diepgaand wordt. Het is natuurlijk niet erg als dat niet lukt, want je hoeft ook niet met iedereen vrienden te zijn of te worden.

Dus: de meeste van ons hebben veel kennissen en zo moeten we ze ook gewoon noemen. En als we willen dat kennissen vrienden worden, moeten we daar wel wat voor doen.