Het mooie van het onderwijs is de verse start, iedere september. Nieuwe gezichten, nieuw curriculum, nieuwe pedagogisch-didactische inzichten, nieuwe energie. Alles stroomt, alles verandert. Zo ook in het onderwijs dus. Iedere september kijken we nieuwsgierig naar wat er door onze poort naar binnen stroomt. September is de maand van de hoop.

Ik vind het heerlijk hoe onze school opbloeit als studenten lachend en kletsend opnieuw onze gangen en lokalen bevolken. Oude vrienden begroeten elkaar vrolijk, nieuwe vrienden vinden elkaar tijdens introductieprogramma’s, terwijl ze zaklopen, quizzen doen of zich vergapen aan de binnenstad van Rotterdam. Ons schoolgebouw, het oude hoofdkantoor van Unilever, komt weer tot leven na een lange, warme zomerslaap. De school heeft weer een bonzend, jeugdig hart.

Volop genieten, als ik zie hoe onze eerstejaars ijverig meedoen met alles wat we ze voorleggen. Begerig om nieuwe kennis op te doen. Het steevaste geklaag over het vroege opstaan, het rooster, de lesstof, Hint of sommige collega’s ontbreekt vooralsnog.

Vol verwachting kijken ze naar mij: wat breng ik hun? Wat voeg ik toe? Ben ik aardig of juist streng? Sommige studenten slaan op elkaar aan, andere bezien elkaar met milde afkeer; nieuwe groepjes ontstaan binnen de klas. We hebben erg veel blonde meisjes die allemaal op elkaar lijken dankzij Instagram, streetwise jongens die zichzelf te cool vinden om enthousiast te doen, nerdy types, boekenwurmen, cavialiefhebbers, hippies, K-poppers, emo’s, introverte, stille studenten, extraverte warhoofden. Allerlei culturen, uit alle windstreken. Maar bovenal: de overgrote meerderheid is empathisch, lief, nieuwsgierig, vrolijk en optimistisch. Ik laaf me aan hun positieve energie, het verkwikt me, houdt me jong. Soms voel ik me bijna een soort vampier.

Iedere klas is anders: het lijkt wel of ze elkaar aansteken. Merendeels ijverige, stille studenten? Dan ook een ijverige, stille klas. Vooral chaotische, rebelse studenten? Dan heb je een brutale, rumoerige klas. Ik ben er nog steeds niet achter hoe die psychologie werkt. Wat er precies gebeurt als je vijfentwintig individuen bij elkaar gooit in een nieuwe omgeving, met nieuwe uitdagingen. Maar iedere september is het fascinerend.

Voor de eerstejaars zijn dit de wittebroodsweken. En voor ons ook. Deze periode is heerlijk, ondanks de drukte, het last-minute geregel, het improviseren, het gladstrijken van foutjes. Wellicht vinden we dit schooljaar een nieuwe parel? Een uitmuntende student die zichzelf in alles overtreft? Die we moeten afremmen in plaats van aansporen? Misschien vinden we er zelfs méér dan één? Ik zit vol hoop.

Volg ons op Instagram