Waar ze in Nijmegen de Vierdaagse wandelen, marcheren studenten al twee jaar honderden kilometers door Servië. Massaal protesteren ze tegen de corruptie. Vorige week zondag vierde de Studentenlijst bovendien een verkiezingsoverwinning en het einde van het bewind van de autocratische leider Aleksandar Vučić. 1-0 voor de student tegen de oude machthebber!

Ook buiten Servië lijken studenten de gevestigde macht uit te dagen. Dat begon in Albanië en later volgden protesten in onder meer Frankrijk, Italië en Spanje, die helaas ook ontaardden in rellen. Inmiddels vreest men in Nederland voor een Franse herhaling en circuleren er berichten waarin wordt opgeroepen tot een ‘Generatie Z-protest’.

Hoewel ik met verontwaardiging lees over de geweldsuitbarstingen in Parijs, zijn er gegronde redenen waarom bijna een miljoen Fransen en jongeren in andere landen het vertrouwen verliezen dat de samenleving haar belofte van een betere toekomst kan waarmaken. Mijn generatie ziet haar toekomst somber tegemoet. Sociale voorzieningen worden uitgekleed, het grootkapitaal ontzien, woningen onbetaalbaar en studieschulden steeds hoger.

Van al die zorgen komt er één wel heel dichtbij: de studieschuld. Want ook ik behoor tot de pechgeneratie. Twee weken geleden kreeg ik namelijk het heuglijke nieuws dat ik was geslaagd. Ik schreeuwde het uit van geluk: eindelijk mag ik beginnen met het afbetalen van mijn studieschuld!

Hoe vervelend dat blok aan mijn been ook is, ik vind niet dat mij persoonlijk onrecht is aangedaan. Alles is immers democratisch en in volle transparantie besloten. Maar dat neemt niet weg dat mijn generatie de rekening heeft gekregen voor een beleidskeuze waarvan de voordelen niet evenredig bij diezelfde generatie terechtkwamen.

Gelukkig gloort er hoop aan de horizon. De rente ligt onder de inflatie en de lonen stijgen harder dan de prijzen. Dat zou betekenen dat de reële waarde van onze schulden langzaam afneemt (disclaimer: tijdens de les economie staarde ik wel eens, – of eigenlijk best wel vaak – naar buiten om de vogeltjes te tellen). Maar misschien is dat wel precies waar het wringt: mijn generatie hoeft niet te vragen om een schuldenvrije toekomst, maar zou op zijn minst moeten kunnen rekenen op een toekomst die niet al bij voorbaat op krediet staat.

Volg ons op Instagram