Nu koester ik de stelregel dat je tijdens de maaltijd niet over je werk moet praten, omdat dat niet zelden tot spontane buikloop leidt, maar deze keer was het onvermijdelijk. Onze collegevoorzitter had een les van mijn collega bijgewoond. Sinds Bormans voorzitter is, hebben we toch maar mooi de focus op onderwijs. Niets dan blijdschap dus? Nee, we moeten ons imago van misantropische pessimist niet te snel in de uitverkoop zetten. De ambities zijn goed: focus op onderwijs zorgt ervoor dat meer geld naar het primaire proces gaat. Wat betekent dat? Volgens mijn eerder genoemde collega: meer geld = meer uren voor de beste docenten.

Maar daar gebeurt toch iets merkwaardigs. Wij hebben een ‘functiegebouw’ waarin we kerndocenten, docenten en hogeschooldocenten onderscheiden. Dat is een klimmende reeks: schaal 10-11-12. Je raadt het al: goed onderwijs is belangrijk, dus zal de hogeschool steeds meer hogeschooldocenten aanstellen, een keurkorps van excellente docenten dat inspireert en alle tijd en energie wijdt aan het verzorgen van fantastisch onderwijs.
Nou heb ik eens een rondje gemaakt langs een aantal van die hogeschooldocenten. Van lesgeven is vaak amper nog sprake: soms nog één avondje voor de klas en het dan nog jammer vinden dat ze dat nog niet ‘afgebouwd’ hebben. Bij beoordelingsgesprekken wordt dat ook direct duidelijk gemaakt: wil je hogeschooldocent worden, dan moet je minder gaan lesgeven. En ik maar denken dat lesgeven het primaire proces is…
Meer geld naar het primaire proces is leuk, maar weten we nog wel wat het primaire proces eigenlijk is?