Sinds ik ben verhuisd naar Parijs voor mijn eerste jaar op mezelf, voelt het leven soms al als één groot avontuur. Toch besloot ik daar nog een schepje bovenop te doen: een solotrip van tien dagen door Italië. Vliegtuig naar Rome, daarna met de trein via Florence en Venetië naar Milaan. 

Het mooiste aan alleen reizen? Alles zelf bepalen. Geen overleg, geen compromissen. Mijn eigen tempo. Wil ik twee uur in een museum rondlopen of juist vijf minuten door een kerk en dan weer verder? Helemaal aan mij.

Het was trouwens niet totaal nieuw: ik woon al alleen en ga ook regelmatig zelf op pad. Maar normaal is er werk, de was, Netflix, vrienden. Nu had ik tien dagen waarin ík mezelf moest vermaken – in onbekende steden. Je leert jezelf goed kennen op zo’n reis.

Wat ik vooral leerde (en eigenlijk al wist): ik ben niet zo goed in stilzitten. Gemiddeld liep ik 25.000 stappen per dag, met een uitschieter van 35.000. Gelukkig hou ik van lopen – verdwalen in een nieuwe stad voelt voor mij als ultieme vrijheid.

Maar ja, het was soms ook best eenzaam. Zeker tijdens het eten. Ik probeerde m’n telefoon weg te leggen, dus zat ik op een terrasje gewoon om me heen te kijken. Best ongemakkelijk in het begin, maar daardoor was ik wel meer aanwezig in het moment – ook tijdens het eten. Wat ik lastig vond, was dat ik mijn ervaringen en gedachten niet meteen met iemand kon delen. Je maakt van alles mee, maar er is niemand bij die het met je meemaakt. En toch: als je alleen bent, spreken mensen je sneller aan. Van een spontaan gesprek in de rij tot een Amerikaans stel dat hun maaltijd met me deelde. Er zat zelfs een uitnodiging voor een date tussen – je maakt wat mee.

De hostels waren wisselend qua privacy, maar meestal verbleef ik in rustige kamers. Af en toe even kletsen met een kamergenootje was juist gezellig. Toch merkte ik wel: echt tot rust komen lukt pas als je je even kunt terugtrekken. Dat miste ik daar soms.

In Milaan was ik niet meer alleen. Een vriend woont daar, dus ik kon bij hem blijven slapen, en een andere vriend kwam zelfs uit Parijs over. Dat vertrouwde gevoel van samen zijn miste ik blijkbaar toch meer dan ik dacht.

Al met al heb ik het heel erg naar m’n zin gehad. Ik heb veel gezien, goed gegeten en Italië voelde als thuiskomen – ik ging daar vroeger altijd op vakantie. Alleen terugkomen in Parijs was dan wel weer even schakelen: ineens is het stil. Maar ergens ook wel fijn. Ik heb deze reis alleen gedaan. En daar ben ik trots op.