Voordat ik naar Parijs verhuisde, wist ik dat vrienden maken een uitdaging zou worden. Tijdens mijn Erasmus-uitwisseling had ik al ervaren hoe vluchtig internationale connecties kunnen zijn. Gesprekken bleven oppervlakkig en mensen vertrokken na een paar maanden. Behalve één Nederlandse vriend had ik niemand uit die tijd behouden.

Deze keer wilde ik het anders aanpakken: ik zocht langdurige vriendschappen, niet alleen connecties met studenten die snel weer zouden vertrekken. Daarom begon ik direct met apps zoals Bumble BFF en stond ik open voor nieuwe ontmoetingen.

Gelukkig had ik een goede start. Diezelfde Nederlandse vriend woonde nog steeds in Parijs en via hem ontmoette ik al snel een groepje meiden. Dat gaf me een basis om verder te bouwen. Mijn eerste echte ‘sociale sprong’ in Parijs was een Meetup-event in een bar in Quartier Latin. Samen met de meiden ging ik erheen, wat de drempel verlaagde. Daar ontmoetten we een diverse groep: een Indiase jongen, een Oekraïens meisje, een Italiaan, een Amerikaan en een Fransman. De klik was er meteen.

De avond eindigde niet in die ene bar. Met onze nieuwe vrienden trokken we verder en dansten en praatten tot diep in de nacht. Twee weken later spraken we opnieuw af en volgende week staat een dagtrip naar Château de Pierrefonds gepland.

Eerst bleef ik vaak thuis. Het was makkelijk om in mijn comfortzone te blijven en te denken dat mijn ‘uitgaansfase’ wel voorbij was. Maar hoe meer ik nieuwe mensen ontmoette, hoe meer ik een nieuwe energie begon te voelen. Ik had zin om op pad te gaan, spontane plannen te maken en weer een hele nacht te dansen. Alsof ik een deel van mezelf herontdekte. Nu ben ik degene die voorstelt om nog een drankje te doen of een club binnen te stappen. Parijs lijkt iets in me wakker te hebben gemaakt.

Toch blijft het zoeken naar balans. Als introvert worstel ik met de vraag: hoeveel sociaal contact is genoeg? Te veel achter elkaar en ik voel me uitgeput, te veel tijd alleen en ik voel me eenzaam. Soms wil ik alles meemaken, soms gewoon stilte en rust. Ik leer nu beter naar mijn energie te luisteren en me niet schuldig te voelen als ik een avondje oversla. Tegelijkertijd weet ik dat ik soms juist een zetje nodig heb, want meestal eindigt het in een avond vol plezier en nieuwe herinneringen.

Langzaam maar zeker bouw ik mijn eigen kring op in Parijs. En hoewel het niet altijd vanzelf gaat, voelt de stad steeds meer als thuis.

Volg ons op Instagram