Het moment is al even aangebroken: de afstudeerfase. Had iemand mij maar voorbereid op het feit dat het afstuderen voor mijn gevoel net zo lang zou duren als de eerste jaren van mijn studie. Ben ik de enige die dit ervaart? 

Ik ben ‘studeermoe’. Dit is zelfs zo erg dat ik het stofzuigen van mijn trap en het met mijn vingers het gootsteenputje uitscheppen prefereer boven het werken aan mijn afstudeerscriptie. Heftig hè?

Dit creëert uitstelgedrag, iets wat ik nog nooit heb beleefd in mijn leven. En terwijl dat het uitstelgedrag aan mij vreet, ben ik tegelijkertijd onzeker aan het worden over mijn toekomstplannen. 

Waar ik een half jaar geleden nog twijfelde om door te studeren, is mijn antwoord nu volmondig ‘nee’. De afstudeersleur heeft mij flink in zijn greep gekregen. En tegelijkertijd geeft dit mij een schuldgevoel, want moet ik niet alles uit mijzelf zien te halen?

In mijn eerste blog vertelde ik dat ik een eerste generatiestudent ben. Met veel trots, hoop ik dan ook voor de zomer mijn HBO te hebben behaald. En het hierbij laten voelt dan een beetje als de handdoek in de ring gooien. En dan hebben we het nog niet gehad over de opmerkingen ‘Nu heb je nog geen kinderen! Studeer lekker door! Nu kan het nog!’. Ondertussen trek ik dan een feministische afkeurende blik. 

Zoals je leest zijn de twijfels over een vervolgstudie er nog steeds. En ondertussen vliegen de weken voorbij, terwijl ik mij aan mijn stressvolle afstudeerplanning probeer te houden. Tijdens het schrijven van deze blog realiseer ik mij dat ik ook alles uit mijzelf kan halen zonder door te studeren. Of heeft er iemand toch nog een suggestie voor een leuke master? 

Volg ons op Instagram