Als het over de ondersteuning en verbetering van Studentenwelzijn gaat, is werken aan veerkrachtontwikkeling de meest genoemde interventie. Studenten lijken soms echter een andere uitleg aan dat begrip te geven dan wij. Wat gaat er mis?

Recent las ik over de uitkomsten van het landelijk onderzoek van het Trimbos instituut over middelengebruik en de samenhang met mentaal welzijn, o.a. de mate van veerkracht. Een opvallende uitkomst was dat jongeren die gecategoriseerd worden als regelmatige en/of zware alcoholgebruikers (17 procent van de bevraagden), een hogere mate van veerkracht ervaren dan minder of niet drinkende studenten.

Mogelijke verklaringen zouden de sociale context van alcoholgebruik en de mate van acceptatie van dit gebruik kunnen zijn, aldus het Trimbos. Ook in onze eigen studentenwelzijnsmonitor is een relatief hoog cijfer voor de eigen mate van veerkracht een ogenschijnlijke dissonant.

De hoogste tijd dus voor wekelijkse Happy Hours met verplichte aanwezigheid en de jaarlijkse Comazuipkampioenschappen op de hogeschool? Ook voor medewerkers! Grapje, maar hierin schuilt precies mijn punt. Verstaan wij onder ‘veerkracht’ hetzelfde als onze studenten?

In mijn twaalf jaar ervaring als studentendecaan viel het me al op dat studenten – op momenten dat veerkracht vereist is – vaak strategieën kiezen die weliswaar op korte termijn een zeker effect hebben, maar die op lange termijn juist ondermijnend zijn voor het welzijn én die beoogde veerkracht. Denk aan de vele vormen van uitstelgedrag, vermijding en verdoving die tot de beschikking bestaan.

In de vele definities die bestaan over wat veerkracht is, wordt zelden benoemd dat de gekozen strategie er een zou moeten zijn die op korte en lange termijn gezond en duurzaam is. De rode draad in de meeste definities is: ‘het kunnen terugveren na stress en tegenslag’. En terwijl wij wellicht denken dat het toch kapot logisch is dat we daarmee een gezonde en duurzame strategie bedoelen, ziet de student zich in een dergelijke definitie bevestigd dat hij lekker bezig is. Kortom: is het geen tijd dat we met elkaar tot een eenduidige, niet mis te verstane definitie van veerkracht komen binnen onze onderwijscontext?

Het kan natuurlijk ook zijn dat ik het zelf al die jaren niet begrepen heb! Dat het weldegelijk gaat over whatever maar werkt om op de juiste momenten over voldoende veerkracht te beschikken. In dat geval start ik direct weer met dagelijks biertjes atten, stop ik met sporten, mediteren en gezond eten en bied ik bij deze mijn oprechte excuses aan, aan al die studenten die ik jarenlang heb vermoeid met strategieën die met voldoende moed en oefening leiden tot duurzame veerkracht.

Volg ons op Instagram