Er wordt teleurgesteld en boos gereageerd op het beëindigen van de EMI-programma’s Mama’s Garden en Daddy’s Place. Gisteren reageerde oud-medewerker Josephine Lappia op het nieuws. En namens de ouders die betrokken zijn bij de programma’s komt nu Najat Ballouch met deze open brief aan het HR-bestuur; de ouders hopen voor zichzelf én de studenten dat het tij nog te keren is.

Met veel pijn in ons hart maar ook een zekere boosheid benaderen wij, moeders van Mama’s Garden, u! De hele dag hebben wij het er als mama’s en papa’s over, ik zelf kan er gewoon niet van slapen zo hard kwam dit nieuws bij mij en anderen aan! 

De directrice van de HR heeft de beslissing genomen om het ‘project’ Mama’s Garden en Daddy’s Place te stoppen in Rotterdam. Zomaar ineens, zonder enige uitleg of verantwoording naar de moeders en vaders die eindelijk een plek hebben gevonden om zich veilig te voelen. Hoe kan een directrice de beslissing hebben genomen zonder contact met de daadwerkelijke ouders waarvoor het project is opgezet?

Hier kunnen wij als ouders met elkaar sparren, ventileren, huilen, lachen, advies vragen, begeleiding en ondersteuning voor onze kinderen krijgen. Maar bovenal is het belangrijkste voor ons dat we ons veilig en welkom voelen en zijn! De studenten die ons in deze reis vergezellen zijn van topwaarde, de wisselwerking tussen onschuld en de ervaren gebroken zielen zijn een inspiratie voor velen. Samen leren we zoveel van elkaar en tegelijkertijd ontstaat er een band die ongelofelijk sterk is en alle twijfel wegneemt in beider kunnen.

En hieraan komt nu dus een einde omdat de directie vindt, ik citeer, dat ‘het voortzetten van de programma’s niet structureel past bij een Center of Expertise en de HR’.

De vraag rijst bij ons, beste mevrouw de directrice, wanneer bent u bij een bijeenkomst geweest? Heeft u gesprekken gehad met moeders, vaders of de studenten die de bijeenkomsten bijwonen en wat het voor ons betekent? NEE!! En nu gewoon uit het niets de stekker eruit, wij vragen u hoe kan het zo zijn dat dit anno 2025 gewoon kan?? In een maatschappij waar deze projecten zo kostbaar zijn voor de samenleving.

Al jaren komen wij als moeders bij Mama’s Garden, een thuis wat zelden zo goed heeft gevoeld, en nu moeten we ons aansluiten bij een van de andere ‘projecten’ zoals de directie het zo netjes formuleerde. Weet zij niet hoe het soms voelt om nergens terecht te kunnen, nergens je ei kwijt te kunnen, nergens je rust in vinden.

Ik ben er letterlijk ziek van dat Mama’s Garden gaat stoppen, ik kom uit een zware depressie en een vechtscheiding. Voor mij was het moeilijk ergens heen te gaan of te zijn. Ik hield alles voor mijzelf en had geen vertrouwen in vakmensen die mij wel zouden helpen. Zo vaak voelde ik mij verloren en onbegrepen totdat een dierbare vriendin tegen mij zei: ‘Naan, kom eens een bakkie drinken bij Mama’s Garden, daar zijn allemaal gelijkgestemden, alleen even eruit… Nou ik kan u vertellen dat ik geweest ben en wekelijks ben blijven komen. Een laagdrempelig waar THUIS-gevoel ervaarde ik.

Het is echt een groot verlies voor Rotterdam-Zuid als Mama’s Garden en Daddy’s Place stoppen! Je gaat niet zomaar ‘shoppen’ bij andere projecten en ik vind het persoonlijk op het onbeschofte af dat je dit als directie van HR zo aangeeft bij ons als mama’s!

Wij zijn geen afval dat je zomaar weggooit als je het niet meer nodig hebt, of effe in de vriezer zet en daarna ontdooit als de hogeschool moeders nodig heeft voor ‘weer’ een onderzoek. De directie laat echt hier een grote steek vallen op maatschappelijk en sociaal gebied, teleurstellend voor zo’n grote organisatie waar de ‘professionals’ het moeten leren.

Warme teleurgestelde maar vooral gebroken groeten,

Najat Bouallouch