Op 1 juli is het Keti Koti en herdenken we de afschaffing van de slavernij in Suriname en de Nederlandse Antillen. Op de hogeschool wordt er aandacht aan besteed en ook in de stad wordt er herdacht en gevierd. Bijvoorbeeld tijdens de Memory Walk van Theater Rotterdam en Sites of Memory. UIT&THUIS-verslaggever Daniela liep mee met de eerste walk.  

Ik zie het steeds voorbij komen op mijn social media: de Memory Walk van Theater Rotterdam. Op de website lees ik dat het ‘een theatrale stadswandeling langs plekken in Rotterdam met een koloniale geschiedenis’ is. Klinkt interessant, want ik besef dat ik eigenlijk heel weinig weet van het koloniale verleden van de stad waar ik al heel m’n leven woon. Dus ik koop een kaartje en hoop tijdens de wandeling veel te leren.  

Op een zonnige woensdagmiddag loop ik binnen bij Theater Rotterdam, de ontmoetingsplek voor de wandeling. Ik krijg een koptelefoon, zo eentje die je ook tijdens een silent disco draagt, en een keycord met een geel kaartje. De deelnemers druppelen langzaam het theater in en we moeten allemaal gaan zitten voor twee beeldschermen waarop een video wordt afgespeeld. We krijgen een korte uitleg over de koptelefoon en de wandeling.

Dan begint de walk. We lopen de deur uit en stoppen direct voor het Schouwburgplein, pal tegenover het theater. Door mijn koptelefoon hoor ik twee personen vertellen over hun persoonlijke link met het slavernijverleden. Ze vertellen onder andere over hun Antilliaanse en Indonesische roots. 

Een op de acht

Ineens lopen, rennen en dansen twee vrouwen over het Schouwburgplein. Dan komt er een derde persoon, een man, tevoorschijn die zingt en praat. Hij vertelt dat één op de acht Rotterdammers een voorouder heeft die te maken heeft gehad met slavernij. Dat is best wel confronterend om te horen.  

‘Wij hebben het zelf niet meegemaakt, maar dat wil niet zeggen dat het niet gebeurd is.’ Deze zin wordt later in de wandeling gesproken door de mannelijke verteller/performer en vat eigenlijk samen waarom het belangrijk is dat we het slavernijverleden niet vergeten. Tijdens de wandeling kom ik erachter dat het slavernijverleden ook in het straatbeeld van het heden aanwezig is.  

We lopen door de Korte Lijnbaan langs winkelend publiek dat ons met verbazing aanstaart. Het is niet elke dag dat je een groep van zo’n dertig mensen met koptelefoons langs ziet lopen. En daarbij zwaaien de performers onderweg ook nog met kleurrijke vlaggen, dus we vallen op! 

We komen aan bij het Stadhuis. Het verleden en heden komen samen: de ene performer vertelt over zichtbare elementen aan het Stadhuis die een link hebben met het slavernijverleden, de andere performer danst over de Coolsingel terwijl het leven in de stad gewoon doorgaat. Mensen die langslopen of op het terras zitten, een tram die ons zicht op het Stadhuis verspert, een bezorger die voorbijfietst: de stad is het podium voor de walk. 

Zingen, trommelen en dansen

We lopen door over de Coolsingel richting Beurs en ik krijg nog wat historische feiten te horen over het slavernijverleden van Rotterdam. We vervolgen onze weg en belanden op Plein 1940, naast hogeschoollocatie Wijnhaven. Er wordt gezongen, getrommeld en gedanst door de performers. Wij als deelnemers klappen mee op de muziek en krijgen meer verhalen van de performers te horen.  

Dan is het tijd om terug te lopen naar het theater. De overpeinzingen die tijdens dit stukje van de walk worden gedeeld, doen me denken aan hoe we met het slavernijverleden omgaan. Moeten we het er niet meer over hebben omdat we het zelf niet hebben meegemaakt? Of moeten we het er juist wél over hebben? De link tussen het slavernijverleden en Rotterdam zal er immers altijd zijn. En waarom vinden we het zo moeilijk om écht naar elkaar te luisteren? Met deze vragen in gedachten komen we weer terug in de foyer van Theater Rotterdam, waar de walk eindigt met zang, dans en muziek.  

Goed startpunt om meer te leren

Heb ik meer geleerd over het slavernijverleden van Rotterdam? Ik heb dingen gehoord die ik niet wist, maar ik denk dat er nog zoveel meer te vertellen valt. Ik heb wel met een andere blik door het centrum gelopen. Ik stond er nooit zo bij stil dat er zoveel verborgen historie schuilt achter sommige plekken in de stad. En ik denk dat deze walk een goed startpunt is om zelf in het slavernijverleden van Rotterdam te duiken en er nog meer over te leren. 

De Memory Walk is je tijd waard. De performers zetten een krachtig optreden neer, de verweving van persoonlijke verhalen en historische feiten werkt goed in deze context en achter de schermen doen de mensen van techniek en de publieksbegeleiders hun best om alle deelnemers een mooie ervaring te geven.

Waardering: 4 sterren

Adres start- en eindpunt: Theater Rotterdam, Schouwburgplein 25
3012 CL Rotterdam

Bereikbaarheid: Op loopafstand van Rotterdam Centraal Station, metrohaltes Rotterdam Centraal, Beurs en Eendrachtsplein en tramhalte Kruisplein.

Wanneer: De Memory Walk is nog elke dag t/m zaterdag 28 juni

Prijs: 10 euro

Toegankelijkheid: Deze wandeling is geschikt voor rolstoelgebruikers en mensen die slecht ter been zijn, maar het is wel een stevige wandeling

Meer info vind je hier.

Tekst en foto’s: Daniela Silvestri

Meer UIT artikelen

• UIT&THUIS: Zo blijf je koel: 10 plekken om te zwemmen in Rotterdam
• UIT & THUIS: Waarom je soms gewoon moet gaan boksen
• UIT&THUIS: Is de nieuwste foodtrend de schiacciata de hype waard?
• UIT&THUIS: AI als rechter in spannende film Mercy
• UIT&THUIS: The Devil wears Prada 2 is een vervolg dat het wél waard is
• UIT&THUIS: Zuid-Afrikaanse singer-songwriter weet emoties over te brengen met unieke mix van genres
• UIT&THUIS: Dit zijn de leukste plekken om Koningsdag te vieren in Rotterdam! 
• UIT&THUIS: 10 keer met je hoofd in de lentezon
• UIT&THUIS: Tentoonstelling Toeslagen Tragedie: Horen, zien en niet zwijgen

Volg ons op Instagram