Ik heb filosofie gestudeerd en daarom vragen mensen mij weleens wat volgens mij de zin van het leven is. Ik krijg altijd een apart gevoel bij die vraag, vooral omdat die op dat moment aan míj wordt gesteld. Het voelt als een hele verantwoordelijkheid om die vraag goed te beantwoorden, maar ik word ook een beetje lacherig van het idee dat iemand denkt dat ik het ultieme antwoord zou hebben op deze vraag.

Ik maak alles altijd veel te groot in mijn hoofd volgens mijn therapeuten en volgens mijn vrouw, maar zoiets als ‘de zin van het leven’ kun je niet nóg groter maken en dus loop ik meteen vast in allerlei denkspoortjes die verder helemaal niets met de zin van het leven te maken hebben.

Wat misschien helpt is als mensen er even bij zeggen waaróm ze mij zo’n vraag stellen. Dan wordt het beantwoorden van de vraag misschien ook iets makkelijker. Ik denk aan een aantal verschillende redenen waarom mensen zouden willen weten wat ik denk dat de zin van het leven is.

De eerste reden is om mij uit te dagen. Mensen die dit doen weten allang honderd procent zeker wat de zin van het leven is en ik mag dan beargumenteren waarom hun idee niet klopt, of ik zou met een nóg beter idee moeten komen dat hun idee overrulet. Dit zijn meestal mensen die je met hun – vaak religieuze – dogma’s om de oren slaan. Iets waar ze zelf nooit aan twijfelen. Helemaal prima natuurlijk, maar ik geloof niet dat het mijn taak is om mensen waar dan ook van te overtuigen als het om het leven zelf gaat. En ik denk eigenlijk dat je iets alleen zó zeker kunt weten als je er niet echt over nadenkt. Zodra je begint te denken, begint ook de twijfel en het niet-zeker-weten en dat is een veel te hoge prijs.

Een andere reden is dat sommige mensen het gevoel hebben dat ze deze vraag nou eenmaal horen te stellen aan iemand die filosofie heeft gestudeerd. Zij begrijpen de vraag niet echt en het laat ze verder onverschillig wat het antwoord zou zijn. Over dat soort dingen moet je niet nadenken, want dat heeft geen enkel nut, lijkt bij deze mensen de ‘gedachte’ te zijn. Ook hier is er niets dat ik kan zeggen om hen op andere gedachten te brengen. Waar dogmatici stellig in iets geloven, geloven deze mensen hardnekkig in niets.

Een derde reden waarom mensen mij de vraag naar de zin van het leven stellen, is omdat iemand niet de stellige vastigheid van een dogma heeft, maar wél op zoek is naar houvast in het leven. Achter de vraag zit dan de hoopvolle verwachting dat ik die houvast met mijn quasi-diepzinnige antwoord zou kunnen leveren. Hier word ik dus het zenuwachtigst van. Ik ben een echte pleaser, dus als iemand houvast vraagt, dan wil ik dat graag geven. Maar tegelijkertijd denk ik niet dat er een Zin is en moet je toch voor jezelf zien uit te vogelen hoe je in het leven wil staan.

Ik kan dus maar weinig houvast geven, maar dat gebrek aan houvast is voor mij nou precies wat het leven interessant maakt! Er is geen Antwoord, er zijn alleen maar antwoorden. Het leven heeft volgens mij geen Ultieme Zin die boven het leven zelf uitsteekt. Misschien is de zin gewoon het leven zelf, maar dat is nou eenmaal een rommelig, absurd, wreed, maar ook mooi en liefdevol gebeuren. En als je toch meer houvast wil, dan moet je het misschien maar aan iemand anders vragen!

Volg ons op Instagram