Michel de Montaigne schreef in zijn essay ‘over geuren’ dat als iets heel lekker ruikt, er eigenlijk een luchtje aan zit. Een essay uit de 16e eeuw, maar nog steeds herkenbaar.

Al maanden betrap ik mezelf er namelijk op een nachtelijke hobby te hebben, waarbij ik met bloeddoorlopen ogen mezelf compleet aan het verliezen ben in de parfumwereld. Want iedereen heeft wel een parfum waarvoor je moet rennen, girls! Gauw naar de Sephora. Of naar Kruidvat voor een goede dupe. Of naar Lush. Of naar Douglas. Of naar een Arabische parfumwinkel, nee dat moet je écht doen, dat is helemaal hip tegenwoordig. Waarom ruik je nog niet naar een geur van 30 milliliter voor 249,95? Wat kan jou die lening schelen, als mensen maar complimenten geven over je synthetisch aangemeten personaliteit. Daar gaat het toch om?

Tijdens zo’n parfumobsessienacht kijk ik op sites als Fragantica waarop particulieren die waarschijnlijk zo weinig om handen hebben in hun leven dat ze geurbeoordelingen schrijven. (Regel één in parfumland: je mag absoluut géén luchtje zeggen, dan worden de geurgoden boos). Ze benoemen de topnoten, middennoten, basisnoten, hoofdakkoorden. Hoelang het hoofdpijnelixer blijft hangen en hoeveel je er ongeveer van moet opspuiten om het te kunnen ruiken.

Ironisch genoeg is het sprayen van parfum een hobby voor de mensen om je heen, ik leerde zelf op de basisschool al het biologische concept van gewenning bij de zintuigen. Na twee dagen zul je nooit meer jezelf ruiken en is de geur slechts een bedachte weerspiegeling van wie je zou willen zijn. Wil ik een aardse meid zijn, met een middelmatige sillage, houtnoten en warme drydown? Of ben ik meer een gourmand typje, met een houtige opening waarbij lachwekkende topnoten als industrial glue of benzine horen. Ik wil toch uniek zijn?

Ik doe natuurlijk vrij lacherig over deze branche maar de waarheid is dat ik de verslaving ervan geproefd (geroken) heb en maar moeilijk kan loslaten. Het ergste aan deze cirkelredenering is nog wel dat ik me heb laten verleiden tot blind kopen, oftewel op basis van recensies en andermans meningen iets bestellen wat uiteraard altijd smerig is. Als ik eenmaal thuis mijn pakketje open, ruikt het nooit zoals ik had gehoopt.

Zoals Montaigne zei, aan iets wat lekker ruikt zit een luchtje. Het beschamende zit niet alleen in het feit dat ik me laat verleiden tot een parfum waarvan anderen zeggen het lekker te vinden. Het is ook niet het spel van eindeloos vergelijken van merken, geurnoten en winkels waarbij ik dus tot slaaptekort aan toe blijf onderzoeken alsof het een masterscriptie betreft. Het zit ’m in het feit dat ik me eigenlijk door die hele geurindustrie laat oplichten, als een schaap maar blijf kopen en consumeren, dat één geur niet genoeg is. Dat het altijd langer moet blijven hangen, het moet warmer, het moet meer.

Het onverzadigbare karakter van parfum is wat het meest beschamend is. Maar uiteindelijk zit het er nu eenmaal ingebakken om iets te toucheren tot wat mooiers. Ik spray nog wat op, ik ben nu eenmaal een hypocriet wezen.

Volg ons op Instagram