Om mij heen veranderen langzamerhand veel jonge frivole mensen in burgerlijke stellen met een hypotheek. Soms met of zonder kinderen. Niks mis mee, zou je denken.

Toch komt er een interessant fenomeen bij dit soort types om de hoek kijken. Zeer regelmatig word ik namelijk ongevraagd om de oren geslagen met de ik-ga-mijn-kinderen-echt-niet-opvoeden-in-de-stad-mening. Het lijkt wel besmettelijk, want steeds vaker hoor ik van verschillende mensen, ook die nog lang niet aan kinderen denken, hoe not done het is om je kind in de stad op te voeden.

Wie mij een beetje kent weet dat ik in Rotterdam groot ben geworden, en niet anders gewend ben dan het leven in de stad. Het kleine beetje groen tussen de uitlaatgassen, de overbevolkte hoge flatgebouwen, de tientallen verschillende culturen in een klas, de metro, de stad.

Bepaalde vooraanstaande welgestelde stedelingen, ik zeg het toch maar, die boven modaal verdienen en dus bevoorrecht zijn, lijken het massaal voor gezien te houden als hun partytijd erop zit. Waar vroeger iedereen naar de stad trok, lijken steeds meer mensen het dorp te verkiezen boven de stad. Prima, en vast ook goed voor de plaatselijke economie, maar ik vind dit hét symbool van privilege. Wat natuurlijk ook niet meewerkt is dat ik bijna een inzinking krijg als ik eraan denk zelf in een Vinex-dorp à la de film De Noorderlingen van Alex van Warmerdam (aanrader trouwens) te moeten wonen.

Wat me het meest raakt in deze situatie is het neerbuigende karakter van de mening van de zogenoemde stadsverlater. Het vooroordeel dat je je kinderen hier niet kunt laten buitenspelen, alsof ze na 10 minuten direct met een heroïnespuit in de ene en met een kinderlokker in de andere hand voor je neus staan. Alsof in een dorp alleen maar de zon schijnt en er geen enge mannen bestaan. Natuurlijk, enige nuance, er zijn uiteraard plekken in Rotterdam waar kinderen niet veilig buiten kunnen spelen, dat zal helaas altijd de achilleshiel van een metropool blijven.

Een ander punt dat vaak wordt aangehaald is dat in een dorp een kind wél gerust naar school kan fietsen, hier niet, ben je gek. Het gaat natuurlijk om het gevoel van sociale veiligheid, maar je kunt mij niet vertellen dat er in een dorp geen wanstaltige figuren rondlopen met de meest gruwelijke intenties.

Meer zit het ‘m in het feit dat de stad waarin de stadsverlaters met veel plezier wonen, ineens door hen met argusogen bekeken wordt en daarbij ook impliciet mij en alle andere kinderen beledigen die zijn opgegroeid in deze havenstad. Alle ouders die, of het nu gedwongen of gekozen is, hun kind hier grootbrachten, die ondanks de louche figuren hun kind wel moesten leren hoe ze zich moesten gedragen in een benarde situatie, worden hiermee buitenspel gezet. Want waarom gunnen zij hun kinderen die veiligheid niet?

Op het moment dat ik tegen de stadsverlater zeg dat ik het wel voor me zie om eventuele kinderen ooit op te voeden in een stadse omgeving krijg ik verbaasde blikken en het allerergste: ‘Je zal het wel inzien als je zover bent’.

Het opgroeien met ontzettend veel soorten mensen, culturen, situaties, idealen, dat maakt een kind pas rijk en allesbehalve wereldvreemd. Misschien heb ik het wel mis, en kom ik er nog wel achter, als ik zover ben.

Volg ons op Instagram