Soms komen herinneringen en inzichten langs als onverwachte visite.

Nu een nieuw jaar is aangebroken reflecteer ik lichtgedwongen op de huidige stand van zaken des levens, of gewoon hoe het eigenlijk met me gaat. Ik denk aan mijn afgeronde hbo-opleiding, waar van de vier jaar maar een paar herinneringen zijn blijven overgebleven. Ik denk aan de rust die ik heb gevonden in de premaster die ik volg, het plezier dat ik haal uit de boeken en lesstof, maar bovenal het feit dat ik me in mijn soms wat wollige denkwijzen begrepen voel.

Ik dacht terug aan waar ik dat eerder ervoer. Ik was even terug in 2017 op de middelbare school. Ik dacht na over de filosofieboeken over Schopenhauer en Epicurus die ik kocht (ik ben helemaal niet pretentieus, hoezo?), de smeuïge zwijmelteksten die ik schreef over mijn eerste liefde en over de puberale interne wereldproblematiek.

Ik herinnerde me allerlei dingen die ik al een tijd was vergeten, terwijl ze vroeger de orde van de dag waren. Ik dacht aan hoe ik in de klas zat van de havo. Ik dacht aan hoe het plafond eruitzag, de geur van de muren, de hoge ramen, de vorm van de stoelen. Hoe de klas met een zucht stilviel, hoe de hiërarchie net als bij een groep dieren continu in beweging was. De boekenkast bij Nederlands die altijd mijn aandacht trok, of dat we gewoon zomaar de boeken mochten lenen voor boekverslagen.

Ik herinnerde me hoe de vlotte jongens, die niet van lezen hielden maar van hard ballen gooien met gym, altijd kozen voor het boek Kaas van Willem Elsschot, omdat het zo’n lekker dun boekje was. Hoe mijn docent regelmatig voorlas in de klas. Ik dacht aan hoe dezelfde docent de klas klaarstoomde voor de eindexamens door de leerlingen met een acht of hoger een boek te beloven. Ik dacht aan hoe ik me zoals altijd miniem voorbereidde en toch godstamebij een zeven-en-een-half haalde.

Ik dacht aan hoe niet ijverig ik was en mezelf toch wilde bewijzen, en dus als een vreselijke streber een vrijwillige herkansing aanvroeg en in de zomer terwijl iedereen op het strand zat en mijn docent waarschijnlijk diep zuchtend opkeek tegen nog meer nakijkwerk, aan het zwoegen was voor minstens een acht. Of eigenlijk voor het boek, of eigenlijk om mezelf te bewijzen dat ik het kon.

Wat jaren later en ik schrijf nog steeds stukjes en lees nog steeds boekjes over onderwerpen die ik nog niet helemaal begrijp. Ik denk en praat nog steeds met tangconstructies en veel bijzaken. Ik hoop dat van mijn businessopleiding er over een poosje flarden aan inzichten mijn kant op zullen waaien, ik wacht geduldig. In ieder geval weet ik nu wel weer wat het fijne gevoel is dat literatuur kan bieden, namelijk het verzachtende gevoel van herkenning en troost, het idee dat jij echt niet de enige bent die dit of dat ooit gedacht heeft. Nogal egoïstisch om dat überhaupt te geloven, maar ik heb er een handje van.

En voor de herkansing haalde ik een lager cijfer dan daarvoor. Dat boek, ik koop het zelf wel.

Volg ons op Instagram